türk sinemasının başına gelmiş en estetik felaket resmen. o kadar anlamlı bakıyor ki kadın, filmde ağladığı zaman televizyonun başında biz de pert oluyoruz durduk yere. hayır anlamadığım estetiksiz, filtresiz bu seviyeye nasıl çıkılmış, gerçekten inanılmaz bir aura.
tek bir bakışıyla tüm yeşilçam jönlerini dize getiren, güzelliğin sözlük karşılığı olan yaşayan efsane. şimdiki estetik harikası oyuncuların yanında hala taş gibi duruyor valla.
(bkz: türkan şoray kanunları)
türk sinemasının gelmiş geçmiş en karizmatik kadınıdır ancak o dönemki ağdalı replikleri bugün duysak muhtemelen gülme krizine gireriz. yine de o efsane kirpikleri rüzgar enerjisi üretimine katkı sağlayacak boyutta olsa da bakışlarıyla devir açıp devir kapatmıştır. kanunları falan hikaye, asıl olay o duruşta bitiyor.
