Kışın habercisi mevsim. Bildiğin ılık kış.
Doğa her mevsim güzel. Sonbahar da güzel başlıyor başlamasına da, biterken kasvete bürünüyor.
Ağaçlar yapraklarını döküyor. Sokaklar renksizleşmeye başlıyor. Rüzgar her şeyi birbirine karıştırabiliyor.
Kim ne derse desin sonbahar hüzün kokuyor. Hep yalnızlığı çağrıştırıyor.
Ne yazın sıcağı ne kışın soğuğu. Hafif yağmur sonra toprak kokusu. Kapalı havalarda yanına alınan ceket. Bir de sevdiğin varsa ve ceketi yoksa yanında üşümüşse sarıp sarmalama mevsimi. Durup bir köşe başındaki kahveci de sahlep içme mevsimi. Hafiften için ürperince ayakların üşümüşse ya tadını çıkarırsın bu serinliğin yada hemen çorap giymeye koşarsın.
Yapraklar dökülür dallardan. Sararan kızaran yeşilden dönmüş yapraklar. Mevsimler der insan mevsimler geçiyor.
En çokta ölümü hatırlatan mevsimdir. Babam hep insan güzün toprağa daha çok düşer der. Düşen her yaprak bir insan hayatımı acaba diye sorgulamıyor da değilim hani.
Tüm bunlara rağmen en sevdiğim mevsim. Sevdiğim adamı bulduğum mevsim Hoş geldin.
Çogzel bir soner arıca şarkısıdır. Bunu ilk dinlediğim zaman ilginç bir ana denk gelmişti. Bir hafta boyunca dinlediğimi hatırlarım. Simdi başka bir kafayla dinliyorum ama aklıma o andan ziyade o hafta geliyor. ilginç.
Meçhule doğru adımlarım hızlanır
Yalnız başımayım yağmur başımı ıslatır
Sokak eskimez, sokak herkesin aynası
Kavgası bitmez, malum herkesin var bi' damgası
Sonsuza rötarlı yine güneşin doğuşu
Işıklar sönünce birden karanlık konuştu
Yıldızlar avuç içime saklanıp doluştu
Bulutlar öfkelenip yine rüzgarla boğuştu
Buharlaşıp karıştım gökyüzünün yüreğine
Bir yanımda sonbahar, fırtınalar diğerinde
Bilmedin, çekildim cümleler giyip üzerime
Bi' şarkı oldum çaldım dans edip gölgelerimle
Tozlu bi' plak döner aklımın caddelerinde
Kaybolan sayfaların hayalden tümcelerinde
Çift düzine sene zamanın kor ateşinde
Mevsimler bana inat sonbahar her seferinde
Ağır ağır geliyor sonbahar
Yine sonbahar (sonbahar) yine sonbahar
Ağır ağır geliyor sonbahar
Yine sonbahar (sonbahar) yine sonbahar
Kirlendi ışıkları caddelerin
Cebimde ıslıklarım hepsini sarhoşluğa besteledim
Yaşamak kadar eski hikayenin kökleri
Zaten hayat dediğin bi' kaç perde gösteri
Bir rolüm yoktu herkes rollerini arıyorken
Renkler ve sesler başucumda duruyorken
Bir kaç milyon sene gözümde uyku yok gene
Yatağımda ölü ve soğuk bir argo yatıyorken
Uzaklaştım şehir benim kadar donuktu
Benim kadar buruk sonbahar gibi soğuktu
Duvarlar konuşmaz sessizliğe tutuklu
Küskün mimiklerine maskeler mi umut
Ben bi' yol bulup tutundum yolun zamanın ötesine
Güç alıp hicivden, hayat karıştı nefesime
Çift düzine sene zamanın kor ateşinde
Mevsimler bana inat sonbahar her seferinde.
Ağır ağır geliyor sonbahar
Yine sonbahar (sonbahar) yine sonbahar
Ağır ağır geliyor sonbahar
Yine sonbahar (sonbahar) yine sonbahar
Ağır ağır geliyor sonbahar
Yine sonbahar (sonbahar) yine sonbahar
Ağır ağır geliyor sonbahar
Bir mevsim. Düşündüm de hayatımın güzel geçmesi gerek hiçbir sonbaharı güzel geçmedi. Ne 2012, ne 2013 ne de 2014. Güzel olan hep yazlardı. Bu sene umutluyum sevgili sonbahar.
