kimse kolay demesin. Türkçe öğretmenliği okuyanlar Üniversitenin ilk yılında görürler. ilk dönem gayet basittir. 2.dönem gelir işte o zaman osmanlıcayla tanışırsınız. ilk dönem aa gelen ders düşer ff'ye.
çabuk öğrenilen, dünya üzerindeki en hızlı yazılan dildir. cümleler diğer dillere göre daha az yer kaplar. başka dillerde 2 satır yer tutan bir yazı osmanlıca'da 1 satıra sığar.
ögrenmesi gercekten kolay, bulmaca cözer gibi ögreneceginiz bir dil. gercekten ögrenin sonra bakiyi fuzuliyi osmanli türkcesinden okuyun. o kadar zevkli ki...
unutturulmuştur. osmanlıca rafa kaldırılınca geçmişimizle olan bağlarımız da koparılmıştır. hangimiz gerçek osmanlı tarihini, edebiyatını, bilimsel belgelerini okuyabiliyoruz? 700 yılda biriktirilmiş bir kültür hazinesi var ve bundan ne kadar faydalanabiliyoruz, faydalansaydık ne durumda olurduk bilmiyorum.
en kısa tanımıyla, türkçenin arapça harfler ile yazılışına verilen addır.
osmanlı devletinin klasik dönem ve sonrasında kullandığı resmi dildir.
bugün üniversitelerde edebiyat ve tarih bölümlerinde bir ders olarak gösterilmektedir.
aslında dil olmayan arapça, farsça, türkçe sözcüklerin birleşiminden oluşmuştur. asıl adı osmanlı türkçesidir. arapça harflerin harekelerinden arındırılmış şekilleridir.
tarih, ilahiyat gibi bölümlerde okumuyorsanız eğer, türk eğitim sisteminin hiçbir kademesinde seçmeli olarak dahi karşılaşamayacağınız yazı dilidir. 700 yıllık tarihimize, literatürümüze bu kadar uzak olmak ne ayıp...
her üniversite mezununun bilmesi gereken bir dildir.
dil ve tarih coğrafya fakiltesinde türk dili ve edebiyatı, tarih, bilgi ve belge yönetimi bölümlerinde okuyan öğrencilerin aldığı ya da diğer bir ifade ile kaldığı ders-dildir. öğrenilebilmesi için arap alfabesi bilmek yeterli değildir. ciddi düzeyde arapça ve farsça ifadeleri de bünyesinde barındıran dildir. tarihsel dönemlerde kullanılışına göre üç ayrı şekli vardır:
-eski osmanlıca (eski anadolu türkçesi): 11. yüzyıldan 15. yüzyılın sonuna dek
-klasik osmanlıca: 16.yüzyıldan 19. yüzyılın ikinci yarısına dek
-yeni osmanlıca (enver paşa imlası): 19. yüzyıldan 1928'e dek
eski osmanlıca'da sesli harfler kullanılmaz sesler hareke ile ifade edilirdi. klasik osmanlıca'da sesli harf kullanımı belirli kurallara bağlı idi ve hareke kullanılmıyordu. yeni osmanlıca'da ise sesli harfler "elif, vav ve ye" sesleri ile gösterilmiştir.
kimilerinin bok attığı bu dilden yoksun olmamız sebebiyle 80-100 yıl öncesinin kitaplarını okuyamıyoruz. elin almanı 100 yıl önce yazılmış olan alman edebiyat eserlerini bile çatır çutur okurken, biz kendi kültürümüzün, tarihimizin aynası olan, onca eşek yüküyle eseri elimize dahi alamıyoruz. yabancılaştığımız o kültür, o edebiyat, o tarih kime ait?
