en sevdiğim aperatiflerden biri, ama maalesef yaşadığım ülke itibariyla ancak türkiye'ye geldiğim zamanlar yiyebiliyorum. Hakkında yazmak bile ağzımı sulandırdı, yaz bir an önce gelse de....
efendim kokoreç candır!
bilindiğinin aksine şampiyon da, mercan da falan yenilmez.
ansızın yolda giderken köşe başında ki el arabasının içinde yapan amcadan yenilir.
ayrıca ab nin ne alıp veremediği var bizim nefis tadımız ile anlamış değilim.
sana giren çıkan mı var arkadaş, boğaz bizim. tat bizim!
şampiyon kokoreç'ten çok daha güzel yapan yerler vardır. kokoreç'e domates biber garnitürü atılmaz, baharat ve safi kokoreçle çok çok daha lezzetli olur.
henüz yememiş olanların ''böögggh yenir mi bok lan o'' falan filan gibi cümleler kurduğu ve bir şekilde denk gelip yedikten sonra hastası olduğu ve artık bok demeyi bırakıp lezzetiyle ilgilendikleri güzide lezzet.
kim ne derse desin enfes bir yiyecektir. özellikle baharatı da bol konulduğunda zevkten dört köşe eder. " ıyy bağırsak o , ben yiyemem " diyen tiplere inat yenilmesi gerekendir.
şampiyon kokoreçin son bir kaç senedir kendisini bozduğunu düşünmemle birlikte, yılların beşiktaşlısı* annemin ısrarıyla beşiktaş kartal heykelinin hemen orada adını bilmediğim bir kokoreççide yedikten sonra, kokoreç buymuş yahu dediğim mükemmeliyet.
Malzemesinin ne olduğunu düşünmediğin taktirde enfes derecede güzel yemek çeşididir efendim. Şampıyon yada mercan haricinde yenilirse martı veya at etinden yapılması mümkündür.
kokusuna bile kurban olunacak, acısıyla baharatıyla, eski hamur kağıda sarılmış, yol ortasında tüm iştahınızla yiyeceğiniz, herkesin yapmayı beceremeyeceği bir şaheserdir.
afiyet olsun.
ankaragüvenpark tan geçerken dumanından başınızı eğip geçmek zorunda kaldığınız. abicim tamam kokoreçi severiz ama bunu yayalardan biraz daha uzakta yapsan?
not: itiraf ediyorum balzamik sosla yapmayı ıssız adam'dan öğrendim ama güzel oluyor la harbi. sizde deneyin. kokoreçi atatürk orman çiftliği'nden alın dondurulmuş olarak.
