bu şehirde tl ile nasıl yaşanıyor anlamıyorum. 2 günlük bir ziyarette bulunduk. bir çok avrupa ülkesinde turistik gezi bile daha uygun fiyatli çıkar. ayrıca bu kadar da arap olmazdı etrafta.
bazen hayal kuruyorum,
bu şehir tamamen balta girmemiş orman olsaydı şu an...
gr beton olmasa, bu deniz ile enteresan bir yazlık yer olurdu.
en güzel koyu kandilli olurdu
paşabahçe tam kum plaj olurdu mesela....
nasıl olurdu acaba bu gökyüzü ve deniz...
çok özledim be. güzel zamanlarını. benim olan sokaklarını. ciğerleri donduran soğuğunu. her an her yerde karşına çıkabilecek sürprizlerini. olmuyor başka yerde. çok değil tabi ama hepsi farklı coğrafyalarda 4 şehirde yaşadım. olmuyor. kimi gerçekten daha güzeldi. trafik sorunu, kalabalığı sorun olmayan şehirler. yeşil alanı bol miktarda olan bölgeler. hepsi de büyük. istanbul gibi. ne istersen bulabiliyorsun. insanlarla insan gibi gidip tanışabildiğin, herkesin sinirli olmadığı yerler. ama olmuyor.
istanbulu mu özledim yoksa içimden geçen her şeyi anlatabileceğim biri ile bir yerde olmayı mı emin değilim aslında ama izlediğim dizi ve filmlerde gördükçe özlemişim gibi geliyor. almancılarla empati kuruyorum bazen mesela. o kadar özledin dön pezevenk di mi? değil işte. dönünce o keşmeşek, trafik, göt kadar balkonsuz evlere sıkışıp kalmak. bu fikirler gecenin bu saatinde boğuyor mesela beni. yalnızlığın keyfini çıkartırken ya arada çıkıp eğleniyim bir de desen almayan götü boklu barları düşündükçe darlanıyorum.
klişe herhalde ama doğruymuş "Hayatın kuralı bu, ne kadar uzağa gidersen git, başladığın yere dönersin sonunda. Ne kadar değişirsen değiş nerede mutlu olduysan hep oraya çevirirsin kafanı." kafamı kaldırıp önüme bakamıyorum artık. dönüş vakti geldiğinde pişman olmak ayrı bir korku tabi. yıllar utansın be.
Türkiye'nin en kalabalık şehridir ve yakın zamanda çok büyük bir deprem beklenmektedir. Maalesef büyük acılar bekliyor bu şehri dediğim Fatih'in mekanıdır. Tarihtir, kültürdür.
ruhumu eritip de kalıpta dondurmuşlar;
onu istanbul diye toprağa kondurmuşlar.
içimde tüten bir şey; hava, renk, eda, iklim;
o benim, zaman, mekan aşıp geçmiş sevgilim.
çiçeği altın yaldız, suyu telli pulludur;
ay ve güneş ezelden iki istanbulludur.
denizle toprak, yalnız onda ermiş visale,
ve kavuşmuş rüyalar, onda, onda misale.
istanbul benim canım;
vatanım da vatanım...
istanbul,
istanbul...
(...)
eyüp öksüz, kadıköy süslü, moda kurumlu,
adada rüzgar, uçan eteklerden sorumlu.
her şafak hisarlarda oklar çıkar yayından
halâ çığlıklar gelir topkapı sarayından.
ana gibi yar olmaz, istanbul gibi diyar;
güleni şöyle dursun, ağlayanı bahtiyar...
(...)
necip fazıl kısakürek -canım istanbul
Metro ve metrobüste beni hayrete düşüren şehir. Metroya biniyorlar, ağızları 5 karış açık uyuyorlar. inecekleri durak gelince hiç uyumamış gibi kalkıp devam ediyorlar.
yarın, uzun zaman sonra ayak basacağım, içindeyken kurtulmak için can attığım, uzak kalınca da hasretiyle yandığım, insana her duyguyu yaşatan ve öğreten kadim şehir. yine de umutluyum, heyecan doluyum ve hüzünlüyüm, bekle beni.
