Bir hasta yakını tarafından katledilen doktor. Acımız sonsuz, ailesine ve tüm sağlık çalışanlarına başsağlığı dilerim. Bende hiç mesleğimi yapmasam bile sağlık mezunuyum. Bu acı haberleri duymak son derece üzücü bir durum. Tıp eğitimi almak, hastanede çalışmak, o kadar stresli ve depresyona girmiş hasta ile uğraşmak o kadar zor ki bu anlatılarak anlaşılmaz yaşanması lazım. Bir de hastalardan daha stresli hasta yakınları var. Bunlar çoğu zaman hastaya bakma yükünün altında eziliyorlar, bir de yakınlarını sürekli kaybetme korkusu yaşıyorlar. Korkan bir insan herşeyi yapar. Hasta psikolojisi dersimizde bu hasta yakınlarının durumunu da görmüştük. Acilen her hastaneye "hasta yakınlarına psikolojik destek" birimi kurulmalı. Bu hasta yakınlarının barınma ve her türlü ihtiyacını karşılayabileceği bir danışma merkezi olmalı. Doktorlar sık sık hastanın durumu hakkında bu hasta yakınlarına bilgi vermeli ve onları tedavi sürecinden haberdar etmeli. Maalesef Hasta yakınları her zaman önemsiz görülüyor. Fakat onlar hem hastanın hem de hastanenin dolayısıyla doktorun işinin bir parçası. Herşey bir bütün olarak değerlendirilirse bu şiddet olayları son bulmasa bile büyük ölçüde azalır diye tahmin ediyorum.
Memlekette her şey "mış gibi" olabildiği için üstteki arkadaşın saydığı şeyleri pratikte uygulamak zor. Bir insana o kadar çok iş yüklüyorlar ki, en basiti doktor o sık bilgilendirme işini yapamıyor.
Yüzlü sayıyla Poliklinik yapacak, cerrahi birimse ameliyat yapacak, yatan hastasını takip edecek... Dosya, reçete evrak vs kısımlarını saymıyorum.
Baştan kokmuş bir balık var. Koku ne yapsak ortada. Kokmuşuz kokuşmuşuz.
