Yaklaşık beş senedir Bipolar Tip-2 tanısı ile mücadele etmeye çabalıyorum. Bunun tarifi, tasviri nasıl yapılır bilemiyorum, bugüne değin yazılan çoğu tecrübeyi okudum, benzer şeyleri yaşadım, yaşattım.
Son 4 gündür depresif epizodun ayak seslerini duyuyorum. Olur olmaz şeylerde melankoli kırıntıları buluyor, kendime, çevreme ve hayata dair her kurum/kuramı en acımasız sorgulara maruz tutuyor ve daima olumsuzluğa meyyal ediyorum. Her filmde gözüm doluyor, her şarkıda bir hüzün arıyor, buluyorum. Bugün yaklaşık 4.5 senedir tuttuğum blogu baştan aşağı okudum. Tekerrür, tekerrür ve tekerrür. Bundan ibaret. Kısır bir döngüde hapsolmuş gibi hissediyorum. Nereye kadar mücadele edebileceğimi dahi bilmiyorum. Buraya neden yazdığıma da emin olmamakla beraber, bu epizodun bitişine yakın dönüp editlemek isterim. Tabii maninin tatlı rüyalarına fazla kanmaz da burayı hatırlıyor olursam*
Çok fena bir hastalık. insanların bilmediği konularda ki özellikle bu bir hastalık ise dalga geçmemelerini rica ediyorum. Bir de benim doğumdan sonra bipolar tanısı alıp "allah'ım şimdi ne halt edeceğim?" Diye gece gündüz düşünüp, ne kadar üzüldüğümü bilemiyorsunuz.
Hayal görüyorsunuz asla hayal olduğuna inandıramıyorlar. Size göre %100 gerçek. Misal yanından geçtiğiniz bir grup insan hakkınızda konuşuyor, eminsiniz ama öyle bir şey yokmuş işte.
insanlar size güzel olduğunuz için bakıyor mesela ama siz sanıyorsunuz ki adınıza instegram hesabı falan açıldı ya da youtube'da videolarınız var biri sizi rezil etti ünlendiniz, o yüzden size bakıyorlar. Allah'ım bu ne pis hastalık. Bunun bir tarifi yok.
Koskoca dünya minicik oluyor ve siz o minicik dünyaya sıkışıyorsunuz. Daha nasıl anlatabilirim? Anlatmayayım başıma gelen rezillikleri. Ileride oğlum büyüyüp okur da annesinin bu rezil hallerinden haberdar olmasın.
Lütfen bize karşı anlayışlı ve sabırlı olun. Bu arada ilaç tedavisi çok etkili. Şu an için çok üst sınır değilim ancak atak geldiği zaman beni tutabilene aşk olsun! Şimdilik bu kadar yazacaklarım, evet!
Mani:
1- Kendimi film karakteri zannediyordum repliklerini söylüyordum
2- Ani sinirlenip daha sonra gülüyordum
3- Kafamın içinde hadron çarpıştırıcısı çalışır gibi dopamin salınımı oluştu beynimdeki sinirleri ve kan dolaşımını hissedebiliyordum.
4- Spontane davranışlarım çok fazlaydı.
5- Sürekli şekerli şeyler yiyip para harcıyordum hatta para çaldım.
6- Birine ilk günden sex teklif ettim.
7- Çok hızlı konuşup kahkahalar atıyordum ne kadar bağlantı varsa kuruyordum doğru çıkınca insanlarda şok oluyordu.
Depresyon:
1- 1 gün boyunca yataktan çıkmadım.
2- 2 cümleyi bir araya getirmekte zorlandım.
3- En ufak bir şeye odaklanamamak.
4- Sigara bağımlılığı.
5- Yaptıklarından pişmanlık duyma.
Bir şey daha eklemek istiyorum bipolar kimyasaldır yani kız arkadaşınızın bir ağlayıp bir gülmesi değildir. Genetik geçişlidir dopamin ve serotonin normal bir insandan kat kat fazla salgılanır. Önüne gelen kızlara bipolar demesin öyle bir şey yok.
benim eski esim 13-14 yasından beri asıkmıs bana. tenefuslerde filan gelirdi ne zaman yalnız gorse beni, ben tatlı sert terslerdim.
23 yasnda fransa da kavustuk, adını koyduk okurken, 30 yasında da evlendik.
ilk evlendigimizde "senle benle evlenerek hayattaki en buyuk hayalimi gercege donusturdun, hep oyle hayrandım ki sana.." diyordu.
bosandık, arkamdan bipolar karıdan kurtuldum diyormus.
gordugunuz uzere insanları cogu ayrıldıktan sonra bes para etmez, bu genelde boyledir, ama guzel anıların hatrına sevmeye devam ederiz.
benimki daha farklı bi yontem izledi.
ilk tanıstıgımızda bipolar olan bir cift sevgilinin nasıl dunyayı gezip andrenalin dolu seyler yaptıgını anlattı iki zırdeli olarak. -kendisi de border-
ben o zaman bipolarlıgı bile sevdim:)
Bu teşhisin sebebi hak etmediği şeyleri yaşama idi. Lakin buna sebep olanlar ciddi kayıplar verince ve akabinde vazife başlayınca hastalık yüzde 85-90 oranında azaldı. Doktorun 2 senedir ileri düzey iyileşme var demesi de bundan. Şu anda en önemli sorun kişisel sorunlar, özel hayat. Yani belirsiz olması.
Mesela şu sıralar küçük şeyleri büyütüyorsun da deniliyor. Bunun sebebi ileride iletişim başlatmada sorun çıkar mı endişesi.
En kötüsü de nasıl evleneceğim lan ben demesidir bu hastaların, hangi hatun beni böyle kabul eder, hangi adam benimle evlenir ki ulan soruları yer bitirir. Ulan kime nasıl söyleyeceğiz, rezil oluruz olm dersin, bok bir durumdur. Bir de şişer şişer hayvan gibi olursun, herkes bunları çok yiyor sanar, boğazına hakim olamayan ezik sanar, doğrudur hakim olamaz ama tamamen ilaçların iştah açıcı özelliğindendir, iştah açmayanla değiştirilemeyecek olması da ilgili kişilerin iyice sıçmış gibi hissetmelerine sebep olabilir. Overthink olur bunlar bir de, ruhsal sancılar, takıntılar, triggerlarla boğuşur dururlar, sosyal açıdan gergin hissedebilirler, çoğu zaman ulan herkes de onlara bakıyormuş gibi gelir, bu da onu bazen ezik gösterir. Her açıdan bok durumlar, yaş ve deneyim arttıkça, işin, eşin okeyse bunların hepsi minimize olur, tamamen moral motivasyon. Ama zamanla özmotivasyonu öğrenirlerse tabi fena olmaz, dışa bağımlı olmak çok kötü olmalı...
