Çocukken benle çocuk gibi oynayan,ergenken ergen olan, 20 yaşındaki benle 20 yaşında olan kişidir.Allah razı olsun babamdan.
Hiç unutmam.Playstation 1 istiyordum.Bunu biliyordu.Gittik aldı sırf beni mutlu görmek için.1 hafta eve alışveriş yapamamıştık.Babanızı sevin ne olursa olsun.
kendisiyle olan diyaloglarımızda çocukluktan gelen alışılagelmişlik sebebiyle hiçbir zaman resmiyet dışına çıkmadığım, arkadaşça oturup iki kelam edebilmenin eksikliğini hep hissettiren, bana karşı çok fazla yanlışı olmasına rağmen sevdiğini hep belli eden, ve benim de kendisini sevdiğimi bildiğini umduğum, bana her zaman destek olduğu için minnet duyduğum değerli kişi. yinede insan düşününce üzülüyor. daha farklı bir iletişimimiz olsaydı her şey daha güzel olabilirdi diye. ama sağlık olsun. allah onu başımızdan eksik etmesin.
Hayatımdaki en değerli insan. ilk kahramanım, saatlerce konuştuğum, sahafları gezdiğim insan. Babam Çocukluktan beri bir başka bende. Her zaman babamdan önce ölmek istedim. Bunu babama da söyledim. Aslında sadece babam değil, abimlerden de, annemden de önce ölmek istedim. Çünkü dedesinin ölümünde delirecek noktaya gelen ben, onlarsız yaşamak istemem.
Yaptığı ayrımcılık ve göstermediği sevgisi ile hiçbir zaman kendimi yakın hissedemediğim, yanında hep huzursuzluk ve de mutsuzluk hissettiğim kişidir. Evet 32 yaşında adamım babamdan hep korktum, zorunlu olarak saygı duydum ama hiçbir zaman kendisine sevgi hissedemedim. Bugün kendisine karşı hiçbir duygu hissedemiyorum. Çocukluğum- ergenliğim- gençliğim boyunca onun yüzünden haksızlığa uğradım,ayrımcılığın ve aşağılamanın en alasını gördüm. Seçtiğim meslek yüzünden hor görüldüm, aşağılandım. Son 2 senedir beni adam yerine koyuyor,bana hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Benim neden soğuk olduğumu anlamıyor ya da anlıyor da işine gelmiyor. Benim için sadece biyolojik anlamı olan bir kelimedir baba. Fazlası değil.
eğer bir damla sevgi verseydin bana ben sana irmak olurdum....
gözümün içine bakıp sen benim evladımsın ama seni sevmiyorum dediğin gün neden diye sormadan bana nedenini söyledin kanım kaynamıyor dedin...
oysa ki sen benim kahramanımdın.
çocukken dövsen, vursan, kırsan seni sevmekten vazgeçmezdim.
seni sevmekten vazgeçtiğim gün bütün hatalarımı yapmaya başladım.
masumiyetimi kaybettim.
elden düşme, lafla, maddiyatla göstermelik birşey istemedim senden.
bir kere bana candan sarılsaydın yeterdi.
ben en çok babamı severdim.
insanın içinde birini öldürmesi çok zormuş bunu hazmetmek daha zormuş.
sonra aciz, zayıf oldum bir damla sevgi gösterene irmak oldum.
şimdi ise boş bir mezar bulsam girecek kadar hissizleştim.
beni bu dipsiz kuyuya atıp görmemezlikten geldiğin için hayatım boyunca onarıp, saramayacağım içimdeki bu yarayı demek isterdim.
ama zaten kocaman bir boşlukla başbaşayım.
bütün hislerim seni sevmekten vazgeçip tanımadığım bir sürü merhametini kaybetmiş sevgisiz insanlara irmak olduğum gün bitti.
seni asla affetmeyeceğim. kendime olan saygımı, değerimi, sevgimi kaybettirdiğin için.
ölümünü düşünüyorum içim acır mı hayır hislerim beni bırakalı çok oldu...
Her " baba " kelimesi denilince aklıma " Ağlama aslan babam kara gün geçer babam..." Sözleri gelir. Babalarınızın kıymetini bilin çünkü varken bilmiyorsanız yokken çok pişman olursunuz.
En benzediğim. Her zaman yanımda olan hepte olacak olan. Şımarıklığımı son haddine kadar çekebilen. Beni hem yüreğinin hem de başının üzerinde taşıyanım. Sırtımı dayadığım çınarım. Onun sevgisi bir yana dünya bir yana.
Celal Bey, anlatınız.
Gecenin bir vakti sokaklar soyunur mu, bir sokak lambası için için yanar mı kendi derdine? Babalar ölünce bir evde hayat durur mu? Sizi babanızın cenazesinde gördüm, ağlamadınız. Ben size ağladım, siz anlamadınız. Mezarda yatan bir yabancı gibi baktınız, sonra dönüp “ağlama.” dediniz. Celal Bey, ben size yandım, ben size gömüldüm. Nasıl görmediniz, anlatınız. Aramızda kalacak, söz veriniz.
Tam 19 sene oldu kaybedeli... Doğup büyüdüğüm ev o gün öldüğüm gün olmuştu. Daha küçücük bir çocukken kaybettim onu.
O günden beri o evin önünden hiç geçmedim. 19 sene boyunca o sokaktan geçemedim, geçenlerde cesaret edip o sokaktan yürüdüm. Gözlerim dolmak üzereydi ve kendime ağlama sakın, ağlama sakın diyordum. Tam evin önüne geldiğimde etrafa bakıyordum bir anda anılarım canlandı. Oyunlar oynadığım, çocukluğumun geçtiği sokaktaydım. Baktığım şeyler şuanda olanlar değildi, sanki o zamanlarda olanları görüyordum. Karşı sokaktaki içi bahçeli gecekondu evini görüyordum. Şimdi yerine kocaman bir bina dikmişler. Mehmet amcayı gördüm, iyice ihtiyarlamış ve her zamanki gibi evinin önünde sandalye üstünde oturuyordu. Bana seslendi '' oğlum kiralık evmi arıyorsun ? '' diye. Cevap veremedim, duymadığımı düşünerek tekrar sordu. Ve ben '' yok amca geçerken uğradım '' demekle yetinebildim.
Burada babalarına küfür edip, sövenleri görüyorum. Bazen kendime onlar kadar zengin olabilseydim diyorum. Hayat herkeze eşit davranmıyor, diyorum ya keşke ben de o zenginlerden olsaydım.
Canının yanmasına kıyamayacağımız canımız. Bu gün yaşanan olaylar ve suçlusu olduğumu hissetmem beni daha kötü yapıyor sözlük. Her an her şey olabilir hazırlıklı olun.değerini bilin babalarınızın. O dev gibi adamı, reisi o halde gördükten sonra..
Allahtan hali sandığımızdan iyi. Bu arada 112 acil. Ananı siksinler senin. Hepinizin. Yürüyerek daha hızlı gidebileceğimiz yerden o kadar sürede gelemediler ya. Telefonda çok güzel sövdüm. Hele bir şey olsun o küfürler de gerçeğe dönecek..
