eğer bir damla sevgi verseydin bana ben sana irmak olurdum....
gözümün içine bakıp sen benim evladımsın ama seni sevmiyorum dediğin gün neden diye sormadan bana nedenini söyledin kanım kaynamıyor dedin...
oysa ki sen benim kahramanımdın.
çocukken dövsen, vursan, kırsan seni sevmekten vazgeçmezdim.
seni sevmekten vazgeçtiğim gün bütün hatalarımı yapmaya başladım.
masumiyetimi kaybettim.
elden düşme, lafla, maddiyatla göstermelik birşey istemedim senden.
bir kere bana candan sarılsaydın yeterdi.
ben en çok babamı severdim.
insanın içinde birini öldürmesi çok zormuş bunu hazmetmek daha zormuş.
sonra aciz, zayıf oldum bir damla sevgi gösterene irmak oldum.
şimdi ise boş bir mezar bulsam girecek kadar hissizleştim.
beni bu dipsiz kuyuya atıp görmemezlikten geldiğin için hayatım boyunca onarıp, saramayacağım içimdeki bu yarayı demek isterdim.
ama zaten kocaman bir boşlukla başbaşayım.
bütün hislerim seni sevmekten vazgeçip tanımadığım bir sürü merhametini kaybetmiş sevgisiz insanlara irmak olduğum gün bitti.
seni asla affetmeyeceğim. kendime olan saygımı, değerimi, sevgimi kaybettirdiğin için.
ölümünü düşünüyorum içim acır mı hayır hislerim beni bırakalı çok oldu...
