"fırsatı varken ağlamalı insan.ele güne sergilenmeyecek duyguları olduğunu düşünmemeli.sadece gözüne sabun kaçmış çocuklara bırakmamalı bu işi. derdini anlatabilecek kadar ağlayabilmeli en azından.ve önündeki yol yürüyebileceğinden uzun olsa da yürümeli o yolu, yürüyebildiği yere kadar.sonunda perişan olacağını bilse de, zihni karmakarışık ve kalabalıkken kendisi yapayalnız kalacağını bilse de yürümeli." * ne de güzel demiş,zaten her zaman bir bahanen olmalı.can çekişirken/çekiştirirken bir yerden bir yere giderken bazen gidemezken hep bir bahanen olmalı ve ağlamanın bir özgürlük olduğuna artık inanılmalı.
insanların hayatta en güzel yaptığıdır. hani ağzını yaya yaya, göstermelik, içi boş ağlamaları geçin de içten ağlayan insanlar vardır, sessiz soluksuz. utangaçtır hepsi; göz yaşları onlardan utangaç. görünmeyeceğim, görmeyecek beni kimse der sahibine. bilmez ki o göz yaşlarıyla hayran bıraktığını.
hep hayranlık duydum böyle ağlayanlara, ne güzeldi çehreleri, güldürdüğünüzde ne güzel gülüyorlardı öyle. ıslak bir tebessüm oluyordu hayat, göz yaşlarında insanı görüyordum. tüm kötü duygulardan, kıskançlıklar, çekememezlikler, kötülükler akıp gidiyor ve çıkıyordu işte ortaya büyük insanlık.
güzel şey ağlamak, ihtiyacını duyuyor insan; ağlayamasa da ağlayan birini görmenin. üzülmek yoktur ki illa arkasında, hem insanlar neden kötü bilir ağlamayı? insanlığa dönmek ağır mı gelir? neden saklarlar göz yaşlarını?
"bir garip tebessüm,
öğle vakti ağlıyordu bir köşe başında, elinde babasından mı kalmıştır? sevgilisinden mi? annesinden mi? bir bileklik tutuyor. farkında yanaklarından sıcak bir hüzün süzüldüğünün, arındığının farkında her şeyden. usul usul ağlıyor bir köşe başında, sokağın ucunda ben seyrediyorum. o bilmiyor henüz, devam ediyor. hoş nasıl bilsin köşe başında ağlayan, hiç tanımadığı bir insanın hayranlığını. insanların en güzeli ağlayanıdır belki? hayranlık çöküyor içime. şu bulutlar durmasa diyorum, bir şimşek çaksa bir yağmur patlasa belki arınırım bende tüm fikirlerimden, düşüncelerimden.
sanıyorum ki güneş açacak birazdan, sanıyorum ki göz yaşları durmayacak kızın ve bir gök kuşağı başlayacak yüzünden..
yaklaşıyorum, konuşuyorum, ürküyor belki biraz; sonra sarıyor onu bir güven duygusu. ve yine karşılaşıyorum o milyonlarca ıslak tebessümden biri ile. ama her biri farklıdır bunların. bunun farkı gibi.. güzel şey ağlamak güzel şey. "
------- i. ö. 289; felsefe düşüneni yargılıyorken, akheramosis
rahatlatır. canınız sıkılır. içinizde milim milim büyüyen bir şey meydana gelir ve en sonunda boğar sizi. nefes alamaz gibi olursunuz. ağlarsınız ve gerçekten içiniz açılır.
Her şeye ağlar oldum bugünlerde.Sokağın başındaki elektrik teline takılı duran bir çift lastik ayakkabı bana inanılmaz hüzün veriyor mesela.Converse marka, solgun mavi.Kimindiler acaba? Nasıl çıktılar oraya? Yağmur,kar,tipi hep oradalar, bir başlarına...
insana bahşedilmiş en büyük nimetlerden birisidir. Gülmek kadar güzel bir şeydir. insanın bir ruhunun olduğunun en büyük kanıtıdır. Ağlamak yerinde güzeldir, elbette abartılmamalıdır.
kimi insanlarca yalnızca hırslandığında gerçekleşen gözyaşı akışı. ben yaşamım boyunca yalnızca hırsımdan ağladım mesela. kendi yaşamımda bugüne kadar haksızlık yaşadığımda hırslandım ağladım, başkaları söz konusu olduğunda sokak çocuğu gördüm onu sokağa düşüren hayata hırslandım ağladım vs.
sabah sekiz buçuk.
bir telefon.
babamın titrek sesi.
ve bir kurşun.
nereye isabet etti bilmiyorum.
fakat heryerimde hissediyordum.
beynimde, kalbimde, boğazımda.
acıdan ağlamaya başladım.
ağladım, ağladım, ağladım.
ama garip birşey vardı.
gözümde yaş yoktu.
Yapılmadıkça unutulandır. Gün gelir ağlamak, rahatlamak istersin ama bir bakarsın kendini başkalarının yanında ağlamamaya zorlayan sen * kendinle başbaşayken bile ağlayamazsın. içinde patlar ne varsa. O yüzden her zaman içe atılmaması gerekendir.
