insanların hayatta en güzel yaptığıdır. hani ağzını yaya yaya, göstermelik, içi boş ağlamaları geçin de içten ağlayan insanlar vardır, sessiz soluksuz. utangaçtır hepsi; göz yaşları onlardan utangaç. görünmeyeceğim, görmeyecek beni kimse der sahibine. bilmez ki o göz yaşlarıyla hayran bıraktığını.
hep hayranlık duydum böyle ağlayanlara, ne güzeldi çehreleri, güldürdüğünüzde ne güzel gülüyorlardı öyle. ıslak bir tebessüm oluyordu hayat, göz yaşlarında insanı görüyordum. tüm kötü duygulardan, kıskançlıklar, çekememezlikler, kötülükler akıp gidiyor ve çıkıyordu işte ortaya büyük insanlık.
güzel şey ağlamak, ihtiyacını duyuyor insan; ağlayamasa da ağlayan birini görmenin. üzülmek yoktur ki illa arkasında, hem insanlar neden kötü bilir ağlamayı? insanlığa dönmek ağır mı gelir? neden saklarlar göz yaşlarını?
"bir garip tebessüm,
öğle vakti ağlıyordu bir köşe başında, elinde babasından mı kalmıştır? sevgilisinden mi? annesinden mi? bir bileklik tutuyor. farkında yanaklarından sıcak bir hüzün süzüldüğünün, arındığının farkında her şeyden. usul usul ağlıyor bir köşe başında, sokağın ucunda ben seyrediyorum. o bilmiyor henüz, devam ediyor. hoş nasıl bilsin köşe başında ağlayan, hiç tanımadığı bir insanın hayranlığını. insanların en güzeli ağlayanıdır belki? hayranlık çöküyor içime. şu bulutlar durmasa diyorum, bir şimşek çaksa bir yağmur patlasa belki arınırım bende tüm fikirlerimden, düşüncelerimden.
sanıyorum ki güneş açacak birazdan, sanıyorum ki göz yaşları durmayacak kızın ve bir gök kuşağı başlayacak yüzünden..
yaklaşıyorum, konuşuyorum, ürküyor belki biraz; sonra sarıyor onu bir güven duygusu. ve yine karşılaşıyorum o milyonlarca ıslak tebessümden biri ile. ama her biri farklıdır bunların. bunun farkı gibi.. güzel şey ağlamak güzel şey. "
------- i. ö. 289; felsefe düşüneni yargılıyorken, akheramosis
