dünyanın karanlık yüzünden bıkıp, ölmek istediğin anda bile boynuna sarılıp ağladığında seni yeniden ve yeniden doğuran insandır..
anne ne sevgilidir ne dost.. anne aşktır hayattır. soğuk bir sabah okula yada işe gitmek için seni uyandırıp tekrar yatağına dönen annenin, sıcak kokusu evi sardığında, hiç birşeyi aksatmaktan korkmadığın ve kıvrılıp yanına yattığın andaki mutluluk vazgeçilmezdir. annesini özleyenleri görürüz, çok uzaktadırlar sarılamazlar belki öpemezler, üzülürüz içten içe ağlarız. ertesi gün kızar ve bağırıp çağırırız dün olanları unutmuş gibi annemize. yalnız kalıp düşündüğünde onun bir gün olmucağını hıçkırıklara boğan insandır anne.
yüzünde oluşan tek bir çizgi bile kalbini acıtır insanın. onu üzeni ellerinle toprağın altına koymak istersin. başka kimi bu kadar sevebilirsin, aklı almaz insanın.
sergen yalçın'ı izlerken ''aman kendi ne yapardı kepçe kulak'' rıdvan dilmen'i izlerken ''kendi çok iyi oynardı sanki şeytan rıdvan'' diye tepki veren, son derece özen gösterdiğim konya'da başka bir tane daha bulamayacağım eski model araba koleksiyonum da olan bir model arabayı komşumuzun gıcık çocuğuna hediye eden sonrasında ''aaa yavrum bilmiyordum'' diyerek üzülen canım'dır. ana'dır. aşkımdır...
ne yaparsa yapsın hep tek ve en özel olarak kalacak olan kişi. sadece o yalnız bırakmaz insanı. yüzüne tükürsen düşünmeye devam eder seni. dünyanın en kötüsü olsanda en iyisine layık görecektir. mükemmeldir. kusursuzdur. bakıp sarıldığı zaman art niyeti hissetmediğin sıcaklığını en çok hissettiren kişidir. bir ağız dolusu anne demeyi özletir.
şu sıralar yokluğunu en çok hissediceğimi düşündüğüm insan. hep yanındayken değeri anlaşılmıyo, ondan ayrılacağını anladğn o an içine bişey oturuo nefes alamıosun ağlamak istiosun ağlarsan oda ağlıcak biliosun . geceleri uyurken üstüm açıkmı diye kontrol eden ,hastaladnğmda baş ucumdan ayrılmayan bnm sorunlarımı kendinden önce tutan yegane insandr anne. onun gibisi yoktur olamaz ne bir sevgili yerini tutabilr ne bir arkdş .
an itibariyle küs olduğumdur. çok söyleniyor sözlük bildiğin gibi değil. allah başımızdan eksik etmesin de bi şey istediği gibi olmayıverdi mi bıdır bıdır bıdır saatlerce susmuyor*. ama çok severim can mıdır candır o ayrı*.
haklı olsa da söylediklerinde "şimdi küstün mü bana sen?" diye gelir.
onu anlatmaya yetecek kelimeler var mıdır bilinmez ama, onu anlatma dürtüsüne gelince kelimeler zaten anlamsızlaşır, seçilemez.seçilse de bulunsa da yakıştırılmaz, çünkü daha güzeli olmalıdır.
aslında ne onlar anlatabilir anneliğin ne olduğunu ne de biz annenin ne olduğunu, anne sevgisinin nerde başlayıp hiç bitemediğini, bir kez daha anlaşıldığı zamanları ve zaman geçtikçe ne kadar büyüdüğünü, zamanla yanında kaybetme korkusunu nasıl barındırdığımızı anlatamayız.
işte yine kelimeler çoğaldıkça, anlamsızlaşıyor.çünkü o anne. beniiiiiiiiim annem!
kırk yaşına da gelsen, boy boy çocukların da olsa, her hasta olduğunda, çaresiz kaldığında, canın yandığında aradığın, beklediğin, kendine şaşırdığın, özlediğin..karşılıksız sevginin yegane meleği.
peki annenin seni yıkamaya son verdiği yada artık seni annenin yıkamasının nihayetlenmesi gerektiği düşüncesi bi takım uzuvların kıllanmaya başlanması ile paralellik göstermesine ne demeli.
annem! canım, mis kokulum, sultanım o benim.
biraz önce geldi yanıma sarıldı sıkı sıkı sanki beni son görüşüymüş gibi. öptü yine koklayarak, buklelerimi bozdu, gülümsedi "çok güzelsin" dedi. elindeki suyu yanıma bıraktı ve gitti. eriyorum şuan beni benden aldı bu kadın.*
sevgisinden asla şüphe etmediğim tek insan. onu kaybetme korkusu bedenimi sarar arada bir de olsa. ağlayamamak gibi bir eksikliğim olmasına rağmen o zamanlarda hemen dolar gözlerim. ne yaparım bilmiyorum sözlük düşüncesi bile nefesimi keserken...
Anneme baktıkça korkuyorum aslında; birini bu kadar çok sevmek, bağlanmak, her zaman bağışlamak. Başka biri için yaşamak.
