kaç yaşına gelinirse gelinsin yüreğindeki kocaman sevgisiyle insanı sarıp sarmalayan, şefkatine, ilgisine, merhametine her daim ihtiyaç duyulan, büyüdükçe daha da kıymetlenen allah'ın ne güzel de yarattığı yaradılan. aldığım her maaşın her kuruşunu kendisine harcamak istediğim, ömrümü onu mutlu etmeye adamak istediğim can.
yıllardır bulaşık makinesi ve çamaşır makinesi neden gece 11'den sonra çalıştırılır diye merak edip durdum. dün en son neden bu saatte bu sesi çekiyoruz diye çıkıştım bile şu şuursuz halimle anneme. cevap basitti gece 10'dan sonra akıllı sayaçlar elektriği daha az yazıyorlarmış.
evet sevgili yazarlar 87 yaşında olsam, 15 çocuğum, 23 torunum ve 32 kısım tekmilim dahi olsa bu aklıma gelmezdi. anneler bu yüzden büyüktür bu yüzden cennet ayaklarının altındadır.
benimki bu gece uyumayıp bugüne hazırlık yaptı. kim için? babaannem, dedem, halam için... yiyip içip üstüne eline sağlık bile demeyeceklerini bilerek. evin içine sıçıp batıracaklarını bilerek. sırf laf etmesinler diye...
üstelik bugün doğum günü.
üzülüyorum sözlük...
ek:
annecim, hediye almadık sanıyorsun ya... babam sana evlendikten 22 yıl sonra da olsa bir pırlanta yüzük almış. o bizim hediyemiz olacak.
biliyorum babaannem söylenecek, bir sürü laf edecek, yazık değil miydi o paraya diyecek ama... sen mutlu ol e mi?
Bütün anneler melektir derler ya bütün genellemeler gibi bu da yanlış.
O kadar şirret, kavgacı , insanı hayattan soğutan,lanet bir annem varki.
Yaşanmadan bilinmiyor arkadaş.
"o"na sarılmak güçlü hissettirir her zaman insana kendini. Babanla tartışırsın, annenin omzunda ağlarsın. Sevgilinden ayrılırsın, sarılır "geçecek kızım", "canım benim"lerle yatıştırır seni. ilaçtır, dermandır, her şeydir. Üzüldüğünü, surat astığını hatta kimi zaman ağladığını görüp, onu çok iyi anlayıp bir şey yapamamak dünyayı başına yıkarken insanın, Şen şakrak bi kahkahası en kötü durumlarda bile bulutların arasından sızan güneş ışığı etkisi yapar.
Her zaman iyiliğini ister, istisnasız her zaman.
Onu kimsenin uğruna karşıya almamak gerekir. Er geç o haklı çıkacak, inat duyguları yerini pişmanlığa bırakacaktır çünkü...
(bkz: ana gibi yar bağdat gibi diyar olmaz).
ben ana kuzusu olamadım hiçbir zaman. annesinin birtanesi kızlar vardır ya hani ben asla olamadım. kızım üşürsün sırtına bir şey al yada ayağına terlik giy diyen bir annem olmadı benim. fanuslarda değil ağaçlarda büyüdüm. sokakta oynarken her türlü mikrobu da kaptım, salıncaktan da düştüm, bisikletten de. anneme koşturarak mucaco düştü yetişin diyenlere annemin cevabı düştüyse kaldır evladım olmuştur her zaman. boyle kendini helak eden anne olmadı benim annem. sadece kendine dikkat et derdi .sana bir şey olmasına izin verme cünki insan en fazla zararı kendisine yine kendisi verir. kendini sev ama aşırıya kaçma. kendine güven ama ukala olma, vicdan sahibi ol ve aileni ve sevdiklerini her şeyden üstün tut. kimseden bir şey bekleme. yapmak istediklerinden emin ol ve yap. yapmaya başla sadece gerisi gelir. belki senin tam istediğin gibi bir şey olmaz ama yinede çaba göster. sadece yola çıkacağın zamanı iyi ayarla. herşeyden önemlisi zamanlamadır bu hayatta. parayı sen kazan o seni kazanmasın. para kazanmak içinde asla ödün verme kendinden. sınırların olsun o sınırları ancak senin izin verdiğin kişiler geçsin. ve kendin için yapacağın en güzel şey kendinle vakit geçirmeyi sev asla sıkılma kendinden.
bana öğrettiğin her şey için teşekkürler anneciğim.
kabus gördüğüm gecelerde horultusundan dolayı sadece beş dakika yanında kaldığım ama kokusuyla korkularımı geçiren varlık,çalar saatim,espri makinem,hayattaki tek varlığım,
tek dayanagım,dünyam,herşeyim,üzülmesine üzüldüğüm sevindiğine sevindiğim,ağladığına ağladığım,onu nasıl mutlu edecegimi düşündüğüm,içimde ona karşı keşkelerim olmasın dediğim,özgüvenine ve neşesine hayran kaldığım,herşeyi bilen dev kadın,dunyada beni herkesden daha çok seven ve karşılıksız seven insan,en iyi arkadasım,başıma gelen hertürlü talihsizliği sigara içmeme bağlayan varlık,varoluş nedenim, herşeyim.
Topuksuz ayakkabılarla da şık olunabileceğini bilmey...ecektim.
Hamileliğim esnasında 80'li kilolara kadar çıkıp kendi çapımda ilk defa bir alanda rekorumu kıramayacaktım.
O küçücük ellerle renkli kartonlardan yapılmış bir kâğıt parçasının bu kadar değerli olabileceğini öğrenemeyecektim.
Kan yapsın diye danadili haşlayıp üzerine yumurta kırıp ağzının tadına da uysun diye çikolatalı pudingle karıştırmak gibi yaratıcılığın sınırlarını zorlayan tarifler keşfedemeyecektim hiç.
Su almak için elimde kumanda ile buzdolabını açtığımda kumandayı buzdolabına koyacak kadar ya da evden çıkarken telsiz telefonu çantama atacak kadar kendimden geçmeyecektim.
Birinin canı yandığında ötekinin bu acıyı hissedebilmesinin sadece ikiz kardeşlerde olduğunu sanacaktım.
Sabahın köründe gözü kapalı mutfağa kadar gidip, süt ısıtıp yine gözü kapalı dönme yeteneğini kazanamayacaktım.
Üzümün çekirdeklerini tek tek çıkarmak için insanüstü bir uğraşa asla girmeyecektim.
Bir insanın gaz çıkarması beni bu kadar mutlu edemeyecekti.
Büyüdüğünde arkadaşlarınla birlikte partilerde Süper Anne olarak eğlenmeyi hayal edemeyecektim.
Babanla belki daha az kavga edecek ama sevginin evlat denilen başka bir boyutuna giremeyecektik.
Sevginin böylesine karşılıksız olanını hiç tadamayacaktım.
Telaşsız sevişmenin hayalini kuramayacaktım.
Annemi bu kadar çok sevdiğimi anlamayacaktım.
Annesinden zorla ayırdılar diye "Uçan Fil Dumbo!" çizgi filminde böğürerek ağlamayacaktım.
Geceleri kesintisiz uyuyacak, hafta sonunda sabahları istediğim saatte kalkacaktım ama uyandığımda yanağıma konmuş minik ellerin sıcaklığı ısıtmayacaktı yüreğimi.
Çantamda sürekli bisküvi, ıslak mendil, bir adet oyuncak, düşer bir yerin kanar diye ayıcıklı yara bandı taşımayacaktım.
Acıyı geçiren öpücüğün gücüne inanmayacaktım.
38,5 derece ateş beni de yakıp kavurmayacaktı.
Yağmur sonrası çamurlu sularda zıplamanın keyfine varamayacak, sen bir lokma daha fazla yiyesin diye kalabalığın ortasında kafamda peçete dansı yapmayacaktım.
Sen olmasaydın eğer yaşamın karmaşıklığını unutup tekrar basit yaşamayı öğrenemeyecektim.
Sen olmasaydın eğer ben asla "anne" olmayacaktım.
Bir çocuk doğduğu anda, bir anne doğarmış... Bu lafın doğruluğuna inanmayacaktım!*
ömrü hayatım boyunca görebileceğim en görkemli insandır. minik olsun olmasın o görkemi değildir ki görünüşünde. sana sinirlense de kızamadığı anları unutmak ne mümkün?! her dediği çıkar da her öğrettiği işe yarar mı, öyle kesin!
yok mu o kokusu, o her şey oluveren koku..
en çok özlenen her zaman.
''hep nemli miydi gözlerin, saçların kırlı?''
değildi elbet!
pamuğum, yumuşağım. aslolan ne az şey kaldı...
