bu aralar çok özlediğim, sürekli düşündüğüm şehir. sürekli ankara'yı hatırlatan şarkılar dinliyor, ankara'da çektiğim fotoğraflara bakıyor, kendimi haritalarda ankara sokaklarında gezerken buluyorum.
Çok yakında kısa süreliğine de olsa kavuşacağım canım memleketim. Bekle beni soğuk geceler. istanbula karşı tam olarak böyleyim; https://youtu.be/K8nNiskMrOU
Belki yılda 1, belki 2 yılda 1, belki de yılda 2 kere gelirim bu şehre, her geldiğimde o kadar heyecanlanırım ki hep burda bir şeyler bulacağımı düşünürüm. Geldim yine bakalım ne bulacağım. Beni burda bekleyen bir şeyle var hep sanki hissediyorum. Ya da Ankara çok hisli bir şehirdir belki de ondandır. Ömrümün bir döneminde burda yaşayacağım biliyorum.
Hayatımda 3 defa gittiğim şehir. en son geçen 29 Ekim'de gitmiştim. Yalnız çok uyuz olduğum bir olaya tanıklık etmiştim o da metronun kapısı açılır açılmaz bazı tiplerin inenleri hiç düşünmeden aniden içeriye dalış yapmasıydı. doğma büyüme istanbullu birisi olarak bana tuhaf gelmişti yani.
Haziran yağmuru kavramını biraz farklı bir dozda yaşatan şehir. Ayrıca Tam havalar çok güzel yarın bi piknik mi yapsak derken pışık yapıyo resmen bize…
Bir zamanlar şu şarkıyla triplere girip özlediğim şehir. Hiç yaşamamama rağmen gidip geldikten sonra sanki hep orada yarım kalmış bir hikayem varmış gibi hissederdim. Vardı yarım kalan bir şeyler de, neyse. Hadi buyrun o zaman;
Haziran-temmuz gibi bir nisan geçirmesinin ardından, mayısa soğuk bir geçiş yapmış olup geçen hafta üzerimde pardesüyle yanarken gün itibariyle üşüdüğüm, küresel ısınma ve iklim değişikliğinden muzdarip şehrim.
Mustafa Kemal Ankara'nın jeopolitik, stratejik ve coğrafi durumu, demiryolunun buradan geçmesi, savaş alanlarına yakın olması, Ankara halkının ulusal hareketi gönülden desteklemesi ve oluşan Kuva-yı Milliye ruhu, istanbul'un siyasal ve toplumsal çevresine karşı duyulan güvensizlik nedenleriyle Ankara'yı başkent yaptı.
internetten alıntıdır.
