öncelikle hakkını yememek gerekir ki sıra düzeninin olduğu bir ildir. otobüse binmeniz için önce tek sıra düzenine girmeniz gerekmektedir.bu durum,şehrin her tarafında hakim midir bilinmez ama umulur.
ancak genel olarak insanlarına baktığınızda kavgaya meyilli olduklarınız görürsünüz. hatta bir erkek yolcunun kadın yolcuya el kaldırarak bağırdığını dahi.
şu olay ise ibretlik olsa gerek:
öndeki yolcuyu biletini cihaza sokmakta iken ben biletimi çıkartmaktayımdır. arkamdaki genç ise şoföre otobüsün kaçta kalktığını sorar. ses gelmez. genç bir daha sorar. bunun üzerine koltuğa yayılmış,güneş gözlükleri ve beyaz gömleği ile "şekil" olmuş genç şoför ağabeyimiz vücudundaki her bir zerreyi harekete geçirerek:
-"çeyreg geçe dedih ya gardaşım,gaç defa diyeceg."
ne zaman dedi,ne ara seslendi kimse bilmez ama şoför bu,demişse demiştir diyerek hararetli alandan uzaklaşılır.
bir gün de yine aynı hattaki otobüse binildiğinde,hemen girişteki büyükşehir belediyesi'nin çıkarttığı ve belediyenin icraatlarını içeren gazeteyi alıp da yol boyunca en azından bir şeyler okumak isteyişim ve bunu da şoför amcamıza iletmem sonucunda şu sözler otobüste yankılanır:
-yağ alacahsan al gardaşım.ne diye gonuluyor oraya zaten.hallah hallah yağ.
birazdan söğütözünden yola çıkıp bahçeli de evime doğru yol alacağım şehiiiirrrr.
şehir olmasına şehir de eskişehir yolunu kapatmışlar metro çalışması var diye. ben şimdi bu şehirde evime nasıl ulaşacağım?
büyük ihtimalle çiftlik tarafından yardırıcaz ama yara yering eve gidene kadar. ıkı şeritli yola kocaaa eskişehir yolunun 4 şeritli trafiği nasıl sığacak?
açlıktan gebermek üzereyim. piere ducan şerefsizinin şahsım için hazırladığına inandığım diyetinin üzerine bir de bu yol nasıl çekilecek, hiçbir fikrim yok?
ne dersin ankara? kararlı mısın bu cuma akşamında 2 saat boyunca belamı s.kmeye?
istanbul'a gittikten sonra asla geri dönmeyeceğim şehir.
beyler buradaki insanlar gülüyor lan. valla bak.
asık suratlı, marjinal olma kaygısı olan insanlardan kurtuldum sonunda.
amına koyim denizi yok bi kere ya.*
genel kurmay başkanlığı karşısında, hava kuvvetlerinin önünde, başbakanlığa 5 dakika mesafede bulunan kaldırım, kendiliğinden çökmüş, içine bir insanı almış, cesedini de tam 15 saat sonra vermiştir.
bahsettiğim yer, bir ülkenin başkenti, başkentin merkezi...
direksiyon başındaki ayılara denk gelme ihtimalinin her gün arttığını düşündüğüm şehir. çok değil daha üç hafta evvel, kaldırımda ayılık yapan bir valenin ardından bu akşam trafik ışıklarında ayılık yapan bir sürücüye denk geldim. adam kendisine kırmızı ışık yandığını göre göre durması gereken yeri geçip üstüme üstüme geliyor. "ışığı görmüyor musun?" deyince de istifini hiç bozmadan "görüyorum" cevabını verebiliyor. "madem görüyorsun, ne diye üstüme üstüme geliyorsun?" diye sorunca da ağzını bozup erkeklik taslamaya başlıyor.
3 vakte kadar ebediyen veda edeceğim şehir. bendeki "neydik, ne olduk?"un gelişimini yaşadığım şehir, iyi kötü anılarıyla. başta sevmesem de, veya şöyle diyelim; "yolların denize çıkmasa da, seviyorum seni ankara." *
trafiği -en azından istanbul yolu, anadolu kavşağı'ndaki trafiği- azalmış şehir. insanlar tatile gitmiş, şehir boşalmış, okullar kapanmış, bunların hepsi trafiğin azalmasında bir etken tabi. ayrıca en güzel dönemi de başlayan şehir. kızılay az biraz tenhalaşmış kışa ve bahara göre. akşamlar uzadığı için iş çıkışı dışarı çıkıp vakit geçirmek ayrı bir tat veriyor. nemi olmadığı için gölge bir yerde oturmak serinlemek için yeterli oluyor. velhasıl kelam 1 yılın sonunda az biraz kendini sevdirmeyi başarabilen şehir.
