Dejeneratif toplumlara özgü toplumsal değişimlerle birlikte, o toplumu dünyaya bağlayan önceki kültürel gelenekler muhtemelen ilk önce ortadan kaldırılacaktır; çünkü zor zamanlarda toplumun hayatta kalması için oluşturulmuş gelenekler, güvenlik ve beslenme için neredeyse hiçbir zorluk olmayan zamanlarda acımasız görünür.
Sertlik dönemlerindeki toplumların nüfuslarını güçlü tutmalarının tek yolu çok sert ahlak kuralları geliştirmektir. Örneğin, kadınların psikolog, terapist, sanatçı veya sepetçi olma hayallerinin peşinden koşmaları değil, evlenip çocuk sahibi olmaları beklenir; çünkü rekabet edilen diğer toplumların veya barbarların onları geride bırakıp fethetmemesi için nüfusun yüksek bir doğum oranına ihtiyacı vardır. Benzer şekilde, toplumdaki erkeklerin fiziksel ve zihinsel olarak savaşabilecek, soğuktan ve kıtlıktan kurtulabilecek kadar güçlü olmaları gerekir. Genç erkeklerin o toplum için sıkı çalışmalarını, dating uygulamalarından buldukları kadınlarla hızlıca düşüp kalkarak değil, güçlü cinsel geleneklerle gerilim ve teşvik oluşturarak sağlarsınız.
Dış tehditleri ortadan kaldırdığınızda, geleneksel sert ve güçlü ahlak standartlarını kaldırmak da mantıklı gibi görünür. Salgın, savaş veya kıtlık gibi dış tehditler olmadığında, her tür ahlak anlayışı büyük ölçüde değişir. Kıtlık toplumunda ahlak sorumluluktur. Böyle zamanlarda içe dönük değil, dışa dönük toplumsal planlar yapmak zorunda kalırsınız; çünkü yapmazsanız toplumunuz çöker. Çocuklarınız ölür veya toplumunuz köleleşir. Dolayısıyla ahlak, sizin ve toplumunuzun hayatta kalmasını sağlayacak şekilde davranma eylemidir. Ancak dış tehditleri ortadan kaldırdığınızda, ahlak yalnızca erdem sinyallediğiniz feminize bir iyilikseverliğe dönüşür.
Ölüm tehdidi olmadığında, yapabileceğiniz en ahlaki yorum, insanların hayallerinin peşinden gitmelerine izin vererek ortalığı karıştırmamaktır. Böyle toplumlarda, eski sorumluluk ve ahlak anlayışı baskıcı görünür ve ahlaki gibi görünen tek şey feminize bir hoşgörü, kabul ve iyilikseverliğe dönüşür.
Bence bunun cevabı sandığımız kadar romantik değil. insanlar iyi oldukları için ahlak diye bir şey icat etmedi. Bir arada yaşamak zorunda oldukları için etti. Çünkü herkes kafasına göre hareket ederse ortaya özgürlük değil, düpedüz kaos çıkıyor.
Mesela öldürmek yanlış deniyor. Neden? Çünkü insan hayatı kutsal falan diye açıklayabilirsin ama biraz daha temel düşününce olay şu: Benim öldürülmek istemememle senin öldürülmek istememen arasında ortak bir çıkar var. Dolayısıyla "kimse kimseyi öldürmesin" diye bir kural koyuyoruz. Sonra bunu o kadar uzun süre tekrar ediyoruz ki zamanla sanki evrenin temel yasalarından biriymiş gibi algılanıyor.
Ahlakın ilginç tarafı da burada başlıyor. Gerçekten evrensel mi, yoksa sadece insan toplumlarının üzerinde uzlaştığı bir sistem mi?
Çünkü toplumdan topluma değişiyor. Yüzyıldan yüzyıla değişiyor. Dün normal olan bugün korkunç kabul edilebiliyor. Bugün normal olan bir şey de birkaç yüz yıl sonra muhtemelen insanların "bunlar bunu nasıl normal bulmuş?" diyeceği bir şeye dönüşebilir.
Ama bu, ahlakın tamamen anlamsız olduğu anlamına da gelmiyor.
Sonuçta insan sosyal bir hayvan. Başkalarının acısını görebiliyor, kendisini onların yerine koyabiliyor ve uzun vadeli sonuçları hesaplayabiliyor. Ahlak biraz empati, biraz çıkar, biraz korku, biraz alışkanlık ve biraz da "ben bana yapılmasını istemediğim şeyi başkasına yapmayayım" mantığının devasa bir kombinasyonu gibi.
Hatta belki ahlakın en temelinde çok basit bir şey var: Benim de canım yanıyor.
Senin de canın yanıyor.
Bunu kabul ettiğin anda bir sürü ahlaki kural kendiliğinden ortaya çıkıyor.
Yani ahlak belki gökten indirilmiş değişmez kurallar bütünü değil. Bilinç sahibi canlıların birbirlerini tamamen parçalamadan yaşayabilmek için oluşturduğu bir uzlaşma sistemi.
