Başlayan her şeyin bir sonu vardır değerli platonikçiler - evet, klişelikten geçilmiyorum - ve platonik aşk da en nihayetinde bu kadere mahkumdur. Buraya her ne yaşadıysam, platonik aşka dair ne gördüysem anlattım, sözlüğe yaklaşık yirmi gün boyunca günlük muamelesi yaptım ve artık korkarım neticelendirmenin zamanı geldi. Zira bir şekilde, bir çeşit mucize oldu ve, ve.... iki gündür onunla birlikteyiz. Hala inanamıyorum. Başladığım yerdeki o buhran dolu, kuşkulu, esmer günlerden buraya gelmek...Gözlerine istediğim kadar bakabilirim, ellerini sonsuza dek tutabilirim, artık onu öpebilirim. ** inanılmaz bir şey bu, belki de bir insanın başına gelebilecek en güzel şey. Uzun bir zamandan sonra nihayet mutluluğu hissedebiliyorum. Bu planı kurgulayan muhteşem varlığa, yaratılmışların en güzeli olan sevgilime ve bir şekilde hislerimi paylaşan platonikten muzdarip tüm yazarlara teşekkürler.
Bitirmeden söylenmesi icap eden bir kaç söz daha var elbette. Platoniklerin nasıl bir duygusal durumu olduğunu biliyorum. Çölde susuz kalmış gibi umut aramak... Şimdi, kabul etmek gerekir ki ben biraz şanslıydım bu sefer. Kimse benim hikayemi görerek kendisi için umutlanmamalı, platonik aşk çoğunlukla mutlu sona ermez zira. Neyse o arıyor, kısa tutmak zorundayım hadi kolay gelsin. *
