Belki sözlüğe günlük muamelesi yapmak kurallara aykırıdır, bilmiyorum. Gerçek şu ki burada ifade ettiğim duygular platonik aşkın en olağan yansımaları olsa gerek. Herkes yaşamıştır bunu biliyorum. Hiç öyle emre aydın'laşmanın lüzumu yoktur belki de. işi bireysel bir yaşanmışlıktan çıkarıp devlet meselesi yapmalı mı? şşşt.. Evet yapmalı! çünkü ben buyum artık. Tüm yaşamım, tüm varlığım bu ve bununla nefes alıyorum. Yemek bile yemiyorum, anlatacak başka bir şeyim de yok. Zaten kimsenin Quellion diye bir yazar varmış, hiç başlıklarımıza inci inci entryler dizmiyomuş dediği falan da yok. Zira onlar bilmezler, hiç bu sudan içmediler.Tadını da hatırlamazlar.
Ve işte bu entry yaşamak için suya mecbur olup, bu tatsız,neşesiz, acı suya mahkum olanlar için gelsin:
"Nazar değdi... buraya yazdığımdan beri her akşam seni görüyordum. Öyle ya da böyle bu bana yetiyordu. Ve bu akşam yoksun. Hayatıma can veren damarlar kapandı. içimdeki karanlık ruhlar uyandı ve hoşgeldiniz hepiniz. Bir süre, şu an ne kadar olduğunu kestiremiyorum, bu yaşam işini beraber götüreceğiz. Nerdesin sevgilim? Çevremi kuşatan bu sessizliği dağıtmaya gelmeyecek misin? Sigaramı kim yakacak? ... Sesini işitmek, gülüşün...gözlerin? Eksik kalacağım; Mahrum, yalnız sessiz ve sensiz...
Ve işte bizler, biz platonikler, gecenin yükselmeye başladığı şu anda yaşayan ölüler ordusunun mensupları olduk. Gözlerimizin feri sönüktür, sesimiz ise kısık."
to be continued.
Kapak olsun editi: Vaktinde Emre Aydın başlığına girdiğim entry (#3068671)
