toplumun estetik algısıyla birlikte şekil değiştiren, sınırları insan eliyle çizilip yine insan eliyle bozulan bir mefhum.
zira insanların neye güzel, neye çekici, neye makbul dediği sabit değil. bugün hayranlıkla bakılan bir yüz, yarın sıradan bulunabiliyor; bugün kusur sayılan bir ayrıntıysa başka bir zaman başlı başına bir cazibe unsuru olabiliyor.
asıl tatsızlık da burada başlıyor. zira bir noktadan sonra güzellik, kişisel bir beğeni olmaktan çıkıp uyulması gereken bir ölçüye dönüşüyor. o ölçünün dışında kalana da eksik, çirkin yahut değersiz muamelesi yapılıyor. insanı asıl tiksindiren tarafı bu efendim.
misal, vaktiyle erkeğin kıllı olması dahi başlı başına bir karizma unsuru sayılırdı. tarkan'ın kuzu kuzu klibine bakınız; adam göğsündeki kılları saklamak şöyle dursun, resmen teşhir ediyor. bugün aynı görüntüyü bambaşka bir estetik anlayışla ölçüyoruz.
demek ki değişen çoğu zaman güzel olan değil, ona bakarken gözümüze tuttuğumuz cetvel.
