Hastalığın ağır olduğu zamanlarda başıma bir şey gelirse ailem ne olacak diye düşünürdüm. Evde huzur kalmaz, arkamdan yaslar, ağıtlar eksik olmazdı. Bir gün bizden sonra bu çocuklara kim bakacak diye ağladığımda, annem Allah düşünür, daha miayı elinden tutup okula götüreceksin diye teselli etti. Gerçekten de birkaç yıl sonra mia'yı okula götürmeye başladım.
Şimdi bir şey olursa grc ne yapacak diye düşünüyorum. Yerine sevemem.
