ben kendi acımdan anlatıcan.
ben 17 yasına kadar -annemle babamın bosanması- dunyanın en mutlu kız cocuguydum. neseli. eglenceli.
sonra annemle babam bosandı. ailem kendi dunyasında beni yalnız bıraktı. ve benim tek basıma mucadelem basladı. yurt dısında yalnız yasadım yıllarca. calısıp okumaya basladım. vs vs. ve o donemler karanlık tarafımla tanıstım. cok karanlık seyler dusunen cok depresif cok varoluscu bir yanım da vardı. sonra yıllar icinde -cok uzun yıllar- o tarafımı geride bırakıp fabrika ayarlarıma dondum: neseli. keyifli. mutlu
dostoyevski yi ben karanlık tarafım olarak goruyorum. bugunume tasımak istemedigim karanlık tarafım. anmak istemedigim karanlık tarafım. karakterlerinde cok buyuk ruhsal sorunlar var. ve ben onları okurken acı cekiyorum.
tolstoy daha toplumcu. umutsuzluktan gecirken bile genelde bir umudu oluyor. daha ahlakcı. cogu kitabı bana daha cok hitap ediyor.
