çağatay ulusoy'un yine mahallenin bıçkın delikanlısı modunu açtığı, adam döverken bile podyumda yürüyormuş gibi estetik durduğu yapım. senaryo bazen o kadar zorlama yerlere gidiyor ki ekran başında saç baş yolduruyor ama tam o sırada giren gaz müzikle kendinizi kaptırıp gidiyorsunuz. mantık aramayı bıraktığınız noktada keyif veren, tipik türk dizisi klişeleriyle harmanlanmış bir iş.
cuma akşamları beyin yakmadan izlenecek, vurdulu kırdılı sahneleriyle göz boyayan ama derinlik arayanı üzecek cinsten. yine de yiğidi öldür hakkını yeme, aksiyon sahneleri bizim standartların bir tık üzerinde olmuş.
