Özlemek, sevmekten sonra en insani duygu...
Bir insan ne kadar vahşi ve cani olursan olursa olsun birlerini, bir şeyleri sever ve özler.
Özlemek insana insan olduğunu hissettirir çünkü özleyen insan kalbinde şöyle inceden bir acı hisseder ve umut eder belki birgün diye bekler.
Özleyelim arkadaşlar...
özlemek insana direnmeyi öğretir. Bugün bir çoğumuz Adeleti, eşitliği , bir olmayı özlüyoruz ve bu özlemlerimiz için direniyoruz.
Bu sabah yine yağmurlu buraları... hafif bir rüzgar var. Pencereden dışarıyı seyrediyorum yine, hep yaptığımız gibi. Eksik ama...
O damlalardan birine karışıp, akıp gitmek istiyorum. Sanki bir yerlerde başka bir ben varmış da, bekliyormuş gibi uyanmayı. Yaşamayı... öyle özledim ki o günleri. Ruhum üşüyor sanki... Ben artık iyi hissetmek istiyorum...
özlersin, çok özlersin ama özlediğin kişi ne özlemlerine ne de beslediğin hiçbir duyguna değmez. artık belli bir süreden sonra özledim bile diyemezsin, içinde ufak bir kıvılcımken bir anda o ateşte yandığını görürsün. onun için değmez kimse hiçbir duygunuza değmez, en güzel duygularınızı hep içinizde yaşayın sevin ama daha çok sevilen olun. iyi akşamlar.
Benzersiz bir duygudur. Nefret ettiğini de özleyebilirsin, çok sevdiğini de. Engel olamazsın bu duyguya.
21 Ekim 2016, sıradan bir târih gibi duruyor ama öyle değil. Çapa, istanbul'un herhangi bir semti ama değil. Onu en son gördüğüm gün ve mekân. O an -ki hiç unutamam, bana nefretle bakan bir kadın hatırlıyorum. Çapa meydanı'nı inleten bir ses duyuyorum.
"Defol git hayatımdan."
Ne komik değil mi? istemeye istemeye sırtımı döndüğümde bilebilir miydim onu bir daha göremeyeceğimi? Bilsem düşer kalırdım.
Ne komik değil mi? Her lanet günü beraber geçirdiğin, yanından ayrıldığında özlemeye başladığın insanı 4 aydır görememen.
Yani hayat nasıl fiyasko sürprizler hazırlıyor. Akıl erdiremiyorsun. Ondan önceki hayatını nasıl yaşadığını anlayamıyorsun o günlerde. Anlamsız geliyor. Sonra birden yok oluyor. Yalnız kalıyorsun.
Tesadüfler bile uğramıyor sana. Nasıl oluyor da bir sokağın başında karşılaşamıyorsun.
Çıkmaz sokaktasın. Ve arkanı dönemiyorsun.
Özlemek. Özlemek bu mu?
Kalbim ağlıyor, gözlerim ağlasa keşke.
