deli gibi özlemek, içinde bulunduğum durum bu çünkü hiçbir mantık içermiyor, sadece kalbi ile düşünenler anlayabilir bu hali ya da anlaşılmaz ne farkeder. ne gidip yüzüne söyleyebiliyorum ne ima edebiliyorum ne de unutabiliyorum. hayattayken sanki ölmüş gibi ona ulaşamıyorum, yollar uzuyor kapılar kat kat örtülüyor ruhum firar ediyor içim yangın yeri. ne vakit böyle olmuştum ya da hiç bu kadar yoğun hislerle boğuşup çaresiz kalmışmıydım. her anımda yanımda düşünmediğim an var mı yok ama o da yok.
aitlik duygusuyla ilişkili bi durumdur. ait olduğun yeri yeri ait olduğun kişiyi özlersin. ama aitlik duygun yoksa özlediğin hiç bişey de olmaz da olmaz. boşlukta yaşarsın.
Artık hayal bile edememektir. O kadar düşünmüşsündür ki birbirine karışmıştır bütün silüetler, üst üste binmiştir. Sadece histir artık. Ne olduğunu bildiğin bir his. Yoktur artık görüntüsü.
Günümüzde insanların en çok korktuğu ve bu yüzden de sahip olmayı beceremediği şey.
insan severken aynı zamanda bu duyguyu barındırabilmenin de altından kalkamıyor. Özlemin meydana çıkması, diğer tüm duyguları görmezden gelip kaçma sebebi olarak görülüyor.
Oysa Korkmamalı. Özlemek de sevmekten.
en güzel duygulardan biridir.
hele beklenen gelecekse.
herkes özlediğine kavuşur, sarılır hasret giderir.
savaşlar biter ve çocuklar ağlamaz.
babalar kızlarına, anneler oğullarına kavuşur ve belki sevenler sevdiğine.
ne güzel olur.
kelime kökü öz- dür. öz-lemek yani bir kişiyi aslında kendi içinde yaşatmaktır. onu yakınında bulamadığında daha önce öz-lemiş olduğun ''o'' ile avunmaktır. yani onu düşünürsün içinde yaşar bir bakıma. onu kendin gibi görürsün bi yerde öz-lemişsindir çünkü. bu kelime şimdiki zamanı değil geçmiş zamanı belirtir. birine seni özleyeceğim demek aslında manasız bir anlatımdır. o zaten öz-lenmiştir çoktan. ama öz-leyen genelde özlenmez.
aq böyle işin azıcık küfür edeyimde ılık bi oğlan olmadığımı kanıtlayayım. bu arada takip ettiğim bir edebiyatçı yok aynı şeyden bahseden romantik bir edebiyatçı varsa tamamen tesadüftür. romantizmin amk bu arada. gözüme bişey kaçtı.
gerçekten güzel bir duygudur. düşünün özlem olmasa sevgi olur mu? insanlar birbirini özlemeli ki sevginin kıymetini daha iyi anlasın.
acı-tatlı tüm duyguların bir sebebi vardır aslında. tümünün hayatımızda var olması denge unsurunu oluşturur. özlem, öfke, sevgi, azim, hatta kin, nefret, kıskançlık, hırs... karakterimizin oluşmasının baş mimarlarındandır. her insanda hepsinden bulunur. kiminde özlem çoktur, kiminde kin, kiminde kıskançlık... velhasıl, bütün duygularımızı abartmamak kaydıyla, dengeli olarak yaşamalıyız.
