Nedense yaşlıların daha meyilli olduğu düşünülen bir durum.
Halbuki her an herkesin yakın olduğu ve pek az kişinin hatırına geldiği, bir çeşit başlangıç.
Bundan 100 yıl sonra şuanda dünya üzerinde varolan insanların neredeyse hepsi ölecek,yerine farklı ve daha fazla insan gelecek.
Yürürken çevrenizde gördüğünüz insanlara bakıp böyle düşündüğünüzde baya garip geliyor.
Ölüm denilen şey aslında bilimsel olarak vücut hücrelerinin yapması gereken kimyasal olayları yapmaması ile başlar ve hücrelerin bir süre sonra hepsi kendilerini durdurur.
Yüz yaşında biri ile birde otuz yaşında birini ele alalım ikisi de aynı yerde yaşıyor ve aynı yaşantıya sahipler ama ikisinin de ölüm sebebi aynı. Sorum şu. Bütün şartlar aynı iken birisi yüz yaşında ölüyor birisi otuz yaşında.
Vücudundaki hücreler yada atomlar bunu biliyor muydu ?
Yoksa hepsi karışık bir sistemin parçası mı ? Hepsinin yapması gerekenler önceden belirli ve ne kadar süre çalışmasını sağlayacak zaman ayarlılar mı ?
Kim bilebilir ki ? Bunu bilemeyiz.
Tanrı asla zar atmaz.
https://galeri.uludagsozluk.com/r/1710920/+
Herkesin gözlerindeki acıyı görmenin dayanılmaz yalnızlığı bu
kaçışlarım yorgunluktandır
Tüm uzaklaşmalarım sizlerin huzuru içindi oysaki;
Boğulduğum denizlerde her biriniz bağımsız, donuk bakışlı balıklardınız ve ben
Bilirdim ki sesimi hiç bir zaman duymayacaktınız.
çırpınmaya mahkum bir yalnızı oynadım aranızda.
Zaman zaman kendim gibi birisini bulmak istedim, Yoktunuz
inan ki yoktun...
Bilin istedim ben ayrılalı çok oldu; Hem de çok sessizce, sanki hiç doğmamış gibi, bu hayatın tanığı olmamış gibi geçtim aranızdan. Gözlerim şahit olduğu her şeyi sildikten sonra ellerim...
Bir nefes bulmak, sarılmak istedi; Havayı dövüp durdu. Son kez selamını verdi ten sıcaklığına hasret her sancıya
ve sonra ben...
Ben kayboldum.
herkesin farklı köşelerden sokaklardan caddelerden geçtikten sonra aynı apartmanın kapısından içeri girmesi gibi birşeydir. bir çok kitap almışsınızdır okurum diye ama kapağını açamadan gırebılırsınız o kapıdan kimbilir. gezi planlarınızı yazdıgınız defter kabarmıştır; seneye, hatta bir diğer seneye, ama daha yaz gelmeden girersiniz o kapıdan. nerde bu kapı hiç bilinmez belki hergun yurudugunuz sokağın sonunda veya o sokaga yaklasmadan onceki beklemek ıstemedıgınız son kırmızı ışıkta kımbılır..
