Yaşamın ne kadar kıymetli olduğunu hatırlatır. Zaten az yaşıyoruz, fakir zengin önemli değil mutlu yaşayın. Bak okurken 10 saniyeniz gitti, hayır geri gelmeyecek.
Ölüm degil de geride kalmak zor. Birbirimizi yok yere kiriyoruz klisesine girmiycem çünkü ben bu mezarliktan cikar cikmaz siz bunu okuyup "hakkaten amk" der demez unutucaz. Normaldr oldugumuz gibi beyhude şeylerle gun tuketicez.
Sekiz yasinda ismi mucize olan bi kizin mezar tasini gordum. Ogretmenlerini cok severdi, arkadaslarini daha cok. Dilerim siz de seversiniz yazmislar. Neden yazmislar rahmetli mi istemis bilmiyorum ama mezar tasina bunlar yazilan bi kiz cok daha uzun yasamaliydi daha cok gulmeliydi diye dusunmeden edemedim. Icim ciz etti. Kimbilir geride kalanlar onu dusunmeden, hatirlayip canlari yanmadan bi gun gecirebiliyorlar mi?
anne karnından çıktıktan sonra; yaşayacağı sevinçlerden, acılardan, gönle düşecek sevdalardan, ayrılıklardan ve belki huzurdan belki de yoksunluktan (yani her yönüyle acayip bir hikayeden ) bihaber bir şekilde ağlayan bebeklerin, günü geldiğinde ölürken çektiği acı ve yaşadığı korku aynı şeydir...
ölüm, bir hikayenin üçüncü bölümüne en sarsıcı sahne ile geçiştir.
bu sarsıcılığı hakkıyla verebilmek için ölüm en sonun da döner dolaşır kendini vurur da bu sahne o haliyle kabul edilir.
durmadan ağladığım için akıp giden göz yaşlarımın farkına varamamıştım. parmaklarıma dökülen bir damla göz yaşımın ıslaklığı, bazı şeyleri hatırlamamı sağladı. ölüm gibi mesela ..
tuhaf bir acı duyuyorum, henüz hiçbir şey kaybetmesem de kalbim acıyor. durup bir anda varlığımı sorguluyorum, işte bu anda hayattan kopuyorum.
yaşıyoruz ama bunların hiçbirini hatırlayamayacağız. vademiz dolduğu zaman elimizden bir şey gelmeyecek. tek bir saniye bile şansımız olmayacak, kim bilir nasıl eksik kalacağız. neleri bilmeden, tatmadan, duymadan, görmeden, hissedemeden gideceğiz.
korkuyorum ;
acı ve pişmanlık içinde geçen hayatımın böyle devam etmesinden, bana biçilmiş sondan korkuyorum.
burda nasıl yaşarsak yaşayalım, eninde sonunda öleceğiz. bunu bir an bile unutmaktan korkuyorum.
kendimi ifade etmekte hep güçlük çekmişimdir. çok şey demek isterim, ama o çok şeyi bir türlü istediğim şekilde anlatamam. içimdekileri söyleyememekten korkuyorum.
güneş yaradanın dünyaya armağan ettiği en güzel şeymiş, mutsuz olduğumda beni hayata bağlayan ikinci sebepti. güneşi tekrar tenimde hissedememekten korkuyorum.
bize verilen ömür kısa, güzel şeyler yapıp zamanımızın değerini bilmemiz lazım. her günü son günmüş gibi yaşayamamaktan korkuyorum.
anneme karşı çok hata işledim, ona hep üzgün olduğumu ve onu çok sevdiğimi söylüyorum. annemse bana hiç kırılmadığını söylüyor. bu hayatta beni karşılıksız seven tek insanı, mutlu edemeden ölmekten korkuyorum ..
Yaşamın sonudur.
Hali hazırda yaşadığımız dünyadan göçüp gitmektir.
Her canlının ortak özelliğidir.
Dünyanın en büyük bilim adamları bile ölüme çare bulamamıştır. Her canlı bir gün ölümü tadacaktır sözünü akıllara getirir.
