durmadan ağladığım için akıp giden göz yaşlarımın farkına varamamıştım. parmaklarıma dökülen bir damla göz yaşımın ıslaklığı, bazı şeyleri hatırlamamı sağladı. ölüm gibi mesela ..
tuhaf bir acı duyuyorum, henüz hiçbir şey kaybetmesem de kalbim acıyor. durup bir anda varlığımı sorguluyorum, işte bu anda hayattan kopuyorum.
yaşıyoruz ama bunların hiçbirini hatırlayamayacağız. vademiz dolduğu zaman elimizden bir şey gelmeyecek. tek bir saniye bile şansımız olmayacak, kim bilir nasıl eksik kalacağız. neleri bilmeden, tatmadan, duymadan, görmeden, hissedemeden gideceğiz.
korkuyorum ;
acı ve pişmanlık içinde geçen hayatımın böyle devam etmesinden, bana biçilmiş sondan korkuyorum.
burda nasıl yaşarsak yaşayalım, eninde sonunda öleceğiz. bunu bir an bile unutmaktan korkuyorum.
kendimi ifade etmekte hep güçlük çekmişimdir. çok şey demek isterim, ama o çok şeyi bir türlü istediğim şekilde anlatamam. içimdekileri söyleyememekten korkuyorum.
güneş yaradanın dünyaya armağan ettiği en güzel şeymiş, mutsuz olduğumda beni hayata bağlayan ikinci sebepti. güneşi tekrar tenimde hissedememekten korkuyorum.
bize verilen ömür kısa, güzel şeyler yapıp zamanımızın değerini bilmemiz lazım. her günü son günmüş gibi yaşayamamaktan korkuyorum.
anneme karşı çok hata işledim, ona hep üzgün olduğumu ve onu çok sevdiğimi söylüyorum. annemse bana hiç kırılmadığını söylüyor. bu hayatta beni karşılıksız seven tek insanı, mutlu edemeden ölmekten korkuyorum ..
