insanların anlamsızca yargılara kapılmasını hiçbir zaman mantıklı bulmamışımdır.
benim için insanlar birer kitaptı. kitap ise kapağına, görünüşüne veya sayfa sayısına ve düzenine göre iyi ya da kötü şekilde yargılanmamalıydı.
kitabın kapağı kötü görünürken konusu güzel olabilirdi, o yırtık ve zarar görmüş sayfalar sizi anlatabilirdi; sayfa sayısının az olması da sizi yanılgıya düşürmemeliydi; o az olarak nitelendirdiğiniz sayfalar milyonlarca şey açıklayabilir ve uzun bu, iyidir dediğiniz sayfalarsa bomboş olabilirdi.
bunlar tamamen belirsizdi ve anlamsız yargılar tarafından hapsediliyordu.
insan yargıya kapılmamalıydı.
insan olacak ve olanların farkında değildi.
zaten insan, kitap okumayı da sevmezdi ki. insan yavaş yavaş bir hiç oluyordu.
Yargı, Kafka nın 1912 yılında yazdığı hikâyesidir. Bu hikâyede betimlemeye çalıştığı kişi kendisidir. Hikâyedeki genç ve başarılı tüccar bir türlü babası tarafından fark edilememiştir.
güvenilmezlik abidesi olarak gözümüzün önünde duruyor. orada duruyor. başımıza bir iş geldiğinde artık ona güvenemeyeceğimizi, tarafsız olmayacağını biliyoruz.
zaman içerisinde herkes adaletini kendi dağıtmaya başlarsa şaşmayın.
