biliyorsunuz ki geçen hafta istanbul'da acayip yağmur yağdı. neyse sabah işe giderken güzelim otomatik şemsiyemle otobüse doğru koşturuyorum ama bir göreceksiniz biraz da rüzgar var otobüsler de tıklım tıklım...e durakta da bir sürü insan binmek için acele ediyor. dedim otobüse binince şemsiyeyi kapatırım. zar zor içeri girebildim. e arkadan da yeni binenler itekliyor. içerde hareket etmenin imkanı yok. velhasıl, işe gidene kadar şemsiye açık kaldı otobüsün içinde. işte bu da böyle yaran bir anımdır. yer yarılsa da içine girebileceğim de.
lisedeyiz.
dersin konusu sürtünme ile elektriklenme.
hoca " çocuklarım, evlatlarım, yavrularım; eğer kaleminizi saçınıza ya da süveterinize sürterseniz orada bir elektrik alan oluşur ve bu da küçük kağıt parçalarını kendine çekebilir. haydi, birlikte deneyelim. "
bütün sınıf abuk bir haldedir takdir edersiniz ki. kimisi saçına, kimisi süveterine sürtündürmeye başlar kalemi.
benim yanımda da emre diye bir arkadaş var. gülerek sürtüyoruz.
herkesinki çekti emre'ninki çekmiyor arkadaş.
ulan neden çekmez, saçında mı sorun var diye düşünüyoruz. mına koyim emre yine dikkatleri üzerimize çektin diye düşünüyorum ben.
hoca geldi yanımıza. aldı emre'nin kalemi
" çocuklar emre arkadaşınızın kalemi çekmiyor, çünkü kendisi tahta kalemle yapmaya çalışıyor "
hay ananı avradını, emre belanı sikim, ne salak adamsın diyeceğim ama ben de hiç dikkat etmemişim.
yarmayan olaylardır.
hiçbirisi komik değil, ya da ben neye güleceğimi bilmiyorum.
hayır yaran olaylar denilince insanın aklına kaliteli şeyler geliyor ama
buradakilerin hiçbirisi ne komik ne de kaliteli.
bir de çok komik diye gelip buraya yazmazlar mı?
sevgiliyle birlikte arkadaşın evine gidilmiştir. çay, sohbet, muhabbet biraz da alkol derken 'saat geç oldu biz çıkalım' faslına gelinmiş ve sevgiliyle beraber arkadaşın evinden çıkılır. efenim tam binanın kapısından çıkacakken kapı otomatından şu ses gelir:
-'hadi beline kuvvet kankaaaaaa ahahahahaha'
tabi sonrasında anlamsız şekilde gülünür ve hiçbir şey olmamış gibi yürüyüp eve gidilir. ertesi gün o arkadaş, bir güzel küfre, hakarete ve bilimum darp girişimine maruz kalır.
hava olsun diye telefonun dilini arapça yapmak. e haliyle eski haline döndürememek.
allah'tan bizim caminin imamı komşuydu. iki dakikada yaptı.
allah yar ve yardımcısı olsun.
gülhane parkından çıktık, topkapı sarayı'na doğru yürüyoruz üç kişi. arkadaşlardan biri de her gördüğü turiste laf atıp kendince eğleniyor. sonra elinde fotoğraf makinesi olan kavruk tenli bi abi görüyoruz. arkadaşım abiyi turist sanıp "fotoğraf makinen çok seksiymiş bebeğim" deyince, abiden "teşekkür ederim kardeşim, vereyim istersen çek birkaç fotoğraf" deyiveriyor. ondan sonra arkadaşım utançtan, biz de gülmekten morarıyoruz.
bi' arkadaşımın kürtler hakkında atıp tutmaya başlamasıyla gelişen olay. muhabbetin gayet spontan bir şekilde kürtlere geldiğini düşünmektedir ancak bulunduğumuz çay evi ortamı yüzünden serbest çağrışım kurbanı olmuştur.
hızını almış kürtlerin anası şöyle bacısı böyle diye giderken arkadan iri, esmer, tipik ankara kırosunun kalk kız soğan doğra videosunda ki anne karakteri gibi arkadan sinsice yanaşıp "afedersin kardeş kulak misafiri oldum da, bende kürtüm nolacak?" şeklinde ki atarının karşısında, muhabbeti yapan arkadaşım bir an bile duraksamadan "abi hangimiz kürt değiliz ki..." şeklinde kıvırmış, ardından adamın tüm korkunçluğu, yerini hunharca yarılmaya bırakmıştır.
az önce anneannem yatmaya gitti. ben de beş dakika sonra tuvalete gittim. ana! odasının önünden geçerken ne göreyim? bizimkisi yatmış ipad'le oyun oynuyor. aha dedim devir intikam devridir. "yatmadın mı sen hala? oyun mu oynuyosun? niye benimle oturmuyosun? sıkılıyo musun benimle oturmaktan? yarın erken kalkıcaksın. gözlerine yazık." diye dizdim tüm soruları, cümleleri. yaptıkları gözünün önüne gelmiş olacak ki sadece güldü. "hasiktir ordan" dercesine. olsun. çok pis intikam alırım ben. ona göre!
baba sabahın köründe işe gittiği için asla yakalanamaz, dolayısıyla para istenemez.
saat gece 3'tür, yan odada uyuyan babaya mesaj atılır ki sabah görüp para bıraksın diye.
baba kişi de mesaja uyanıp cevap yazar "olabilir..." şeklinde.
uzun bir yolculuk sonunda otogara girilmiştir. Muavin anonsunu yaparken her cümlenin başında ve sonunda ''Sayın yolcularımız'' ifadesini geçirir. mesela, Sayın yolcularımız bir yolculuğun daha sonuna geldik, otobüsten inerken bagaj kuponlarınızı hazırlamanızı rica ederiz sayın yolcularımız bizi tercih ettiğiniz için teşekkür ederiz sayın yolcularımız iyi akşamlar sayın yolcularımız, gibi. Önümde oturup yanındaki bayan arkadaşıyla yolculuk bitene kadar kavga eden, asabi olduğunu anladığım beyden, muavinin anonsunu bitirmesiyle gelen ses: 'Alkışlayın sayın yolcularımız'
yagmur yagdiktan sonra taksim meydaninda yururken tasa bastiginda arasina kacan suyun bir anda ustune sicramasidir. o an icinden cok ilginc kufurler edersin.
tramvayda kadının saçı kapıya sıkıştı bi durak boyunca kafası kapıda gitti amk. gülmemeye çalışırken vücudum 1 kromozom daha üretti, bu şehir bi tuhafmış valla, durun hele daha neler olacak.
misafirliğe gittiğim bir evde arkadaş ve annesi ile salonda oturup sohbet ederken biz de bu komşulardan olmuştuk. hatta arkadaşın annesi periyodik olarak kulağımıza çalınan yatak sesini, iyimser bir yaklaşımla tadilat sesi olarak algılamış olacak ki, bize dönerek:
- bu saatte ne çakıyorlar ya?
demesi ile beraber fesat fikirli dangalaklar olan biz, birbirimize bakıp hayvani şekilde gülmüşüzdür. sonrasında ise bizim klasik repliğimiz olagelmiştir:
- o telefon neden açılmaz acaba ?
+ datlum kusura bakma Rihanna nın hareketlerini çalışıyordum son ses. Ara bir daha
- sen gerçekten çıldırmaya başlamışsın, kusura bakma ben böyle bir insanı bir daha aramam.
+ yaaa ama sıkıntıdan
- ....
+ ya arasana tamam kapattım bak müziği oturuyorum bak vallaha
- (ARADI)
lisedeyiz minibüste arka sıradaki dört koltuğa sınıf arkadaşlarıyla yerleşilmiştir.
şoför bayır çıkarken aniden firen yapar ve öndeki güzel kız kucağıma doğru agır çekim gelmeye başlar.
arkadaşlarım gözleri hiç açılmadığı kadar açılmış olayı dikkatle izlemektedir
kızın demiri aniden kavramasıyla herkesin "ramak kalmıştı" bakışı ve ardından kızın pardon demesi.
