ben sevgilimle bi 6 aydır beraberim. her sey harika gidiyor. universite icin paris e gidicem yaz sonu.
bodrumdayız beraber.
ortada hicbir sey yokken birden ayrılmaya karar verdi. ben soka girdim tabi.
kapısına gittim. kapısını yumruklamaya basladım acsın diye. bi saat caldım. acmadı. artık ellerim nasıl acıyor.
arkadaslar durumuma cok uzuldu. yapma bunu kendine deyip beni ordan goturduler.
o gun ben cok agladım.
birkac hafta sonra paris e ayak bastım.
ertesi gun mail geldi:
-seni cok ozledim. ayrılmayalım, olur mu? seni seviyorum.
barıstık.
ask icin yaptıgım en psikopat sey bu hayatım boyunca.
bi daha kimseye yapmadım oyle psikopat seyler. hep tutarlıydım hayatımın geri kalanında.
iyi şarkıymış. yazdı mı yazıyor bazen sıla. ha gayret devam canım. hele ki sanat, söz, müzik istiyorum derken. hayat daha da yavanlaşmadan kurtarın bizi edebiyatçılar oyuncular, müzisyenler. nefes alalım ne olur. el ele tutuşan bebeklerden olmayalım. renk lazım renk. hayatı boyamaya devam sıla.
peki neden her dinleyişim de gözlerim doluyor, bağıra bağıra söyleyesim geliyor, neden seninle sevdim bu şarkıyı, neden onyüzmilyon kez izlesem de bıkmıyorum, bıkacağımı da düşünmüyorum..
keşke beraber dinlebilse denilen şarkılardan. ah be sıla yine gece gece triplere girdiriyorsun adamı.
gezdim seni sokak sokak
valla yok hesap kitap
içimde avaz avaz yan yan yan benimle
uzun yola gider gibi
bakma öyle yüzüme
aman can cazım etme
aman can cazım etme
