etimoloji bilimi ağlıyorsa önce şu “üç kelimenin üçü de arapça” cümlesinin başında ağlasın.
“türkçe diyordu, şimdi arapçadan kelime almanın zenginliği diyor” diye kurulan karşıtlık da ayrıca komik. bir dilin başka dillerden kelime, ek almasıyla, aldığı her unsuru bünyesine kattığında artık o dil olmaktan çıkması arasında nasıl bir bağlantı kuruldu, doğrusu artık merak da etmiyorum.
“kimlikleri yoktan yaratılmış bir halk” kısmını da etimoloji diye sunulan şeyin yanına iliştirecek kadar ciddiye almadım. o, bilimsel bir çıkarımdan ziyade kişisel husumeti süsleme gayreti olmuş.
belli ki bu sefer oltayı ben değil, nefretiniz atmış.
zira kitap'ın arapça olması, verdiğim örneğin anlatmaya çalıştığı şeyi değiştirmiyor. mesele zaten kelimelerin birbirinden hiç nasiplenmemesi değil; diller tarih boyunca birbirinden kelime, ek ve kalıp alır, birbirini etkiler. buna rağmen ortaya çıkan her sözcüğü, bünyesindeki tek bir unsurun menşeine bakarak o dilin kelimesi ilan etmek ayrı bir mantık hatasıdır.
nitekim türkçe de arapçadan, farsçadan ve daha nice dilden kelime, ek almıştır; bu, o kelimeleri türkçe olmaktan çıkarmadığı gibi türkçeyi de arapça ya da farsça yapmaz.
dolayısıyla “-iye arapçadır, öyleyse türkiye arapçadır” demek, bir dilin başka dillerden nasiplenmiş olmasını o dilin kimliğiyle karıştırmaktan ibaret. biri türkçedir, diğeri arapçadır; birbirlerinden etkilenmiş olmaları bu iki dili birbirinin kopyası yapmaz.
ki mevzuyu anlatmak için verdiğim örneğin içinden yalnızca “kitap arapça” kısmını çekip çıkarmak da, oltaya neden bu kadar hevesle gelindiğini ayrıca açıklıyor.
arapça bir kelime değildir. türkiye kelimesinin kökü doğrudan türkçe olan “türk” adıdır. sadece sonundaki ekten dolayı koskoca kelimeye arapça demek, “kitaplık” kelimesine sonundaki ek yüzünden türkçe değil demek kadar büyük bir cehalettir.
dışarıdan yıkılmaz ama içeriden hep patlar yani tarih boyunca Türk devletleri dışarıdan kolay kolay yenilmemiş ama iç sorunların temelini atan fazla zeki yöneticiler örneğin halk açlıktan kırılırken zevk yapan hanlar veya padişahlar zamanla halkın ülkeye güvenini azaltması sonucu yıkılmışlardır.
Türkiye iyi bir ülkedir, günümüz de tek sorunu halkın siyasete atılmıyor olmasıdır.
