bana tuborg ile ilgili düşüncelerimi değiştiren bira. alkol oranı yüzde dört nokta dört gibi dursa da (dört de olabilir) ağızda ve vücutta daha sertmiş imajı yaratır. sadedir tadı güzeldir. ilk 3 tercihime rahatça girer. diğerleri için:
(bkz: efes pilsen)
(bkz: marmara gold)
izmir Foça rock tatili'nde 4 liraya satılmaya çalışılan biradır.iki gün boyunca 4 liradan satılan bira 1 km ilerdeki tekel bayinin Efes'i 2.5 liraya satmasıyla organizasyonun 3. ve 4. gün tuborg green 3 ytl yapıp yanındada çerezi bedavaya vererek satmaya çalıştığı biradır.
Anavatanı Danimarka olan, bir zamanlar ülkemizde de efsaneleşmiş bir bira vardı. Lakabı “liseli genç”ti; çünkü hafifliği, içim kolaylığı ve o kendine has ferahlığıyla gençlik hissini çağrıştırırdı. 1984’ten 2009’a kadar Türkiye’de bulunabiliyordu. Ancak 2010 yılında, hâlâ kimsenin tam olarak anlam veremediği bir şekilde piyasadan kaldırıldı.
işin ilginç tarafı, izmir’deki fabrikada hâlâ üretiliyor olması. Yani ortadan kaybolmuş değil—sadece bize küsmüş gibi. Üretiliyor, ama yurt dışına gönderiliyor. Israrla iç pazara sunulmuyor. Bu da onu biraz daha efsaneleştiriyor; ulaşamadıkça değerlenen şeyler gibi.
Tadı ise gerçekten abartıldığı kadar vardı. Sıradan bir bira değildi; dengesi, aroması ve o temiz bitişiyle insana “işte bu” dedirtiyordu. Tuborg Green içerken sanki Catwoman rolündeki Michelle Pfeiffer ile öpüşüyormuşsunuz gibi bir his bırakıyordu—hafif tehlikeli, baştan çıkarıcı ve unutulmaz.
Bugün hâlâ birçok kişi o tadı arıyor, benzerini bulmaya çalışıyor ama nafile. Bazı şeyler bir döneme aittir ve geri gelmez. Belki de bu yüzden hâlâ bu kadar konuşuluyor; çünkü sadece bir bira değil, bir dönemin hissiydi.
