odamda, yatağımın baş ucunda 1930-40'lı yıllardan kalma bir modeli olan dikiş makinesi. Annem arada açıp dikilecek bir şey varsa dikiyor onunla. Anaanneminmiş, annem evlenirken çeyiz olarak vermişler.
annelerimizi milattan öncesini yansıtan kocaman, ağır ve siyah, üzerinde altın renkli süslü harflerle ismi yazılmış dikiş makinasıdır. bu makinaların bir de ahşap kutuları vardır ve bazen anne o dikiş makinasını bir yerden bir yere götürmenizi söyler ki bir çocuk için onu taşımak tam bir eziyettir gülle gibi ağırlığından dolayı.
annemin klasik tipte olan makinasının bozulması * ile girdiği şoktan ve acıdan ancak yeni bir tanesinin alınması ile kurtulduğunu gördüğüm makina. bi şey dikmesi filan da gerekmez, kadınlar belli bir yaştan sonra o işe pek bakmıyorlar ama bir singer'in acısını ancak başka bir singer alıyor demek ki.
