Denenen ve ilk deneyiste ciddi basidonduren vebir baslasa salla nikotini falan ciddi kafa yapacak sey bagimlilik olayi sinirimi bozmasa, kul tablasi gibi kokmak sari disler vsvs derken vazgeciyorum ama kendjmi zor tutuyorum sozluk.
Not: ama ickinin yaninda icilmeli o ayri birsey
Not2: bi de soyleyecek cok sey oldugu ya da soylenecek hicbirseyin olmadigi zamanlarda baska ne iyi gelir ki.
insan bazen kendisini eksik hissettiği anlarda da içer bunu. mesela canı sıkkındır içer, çünkü o an yanında sıkıntısını paylaşacak kimse yoktur. keyiflidir içer, çünkü o an keyfine ortak olacak kimse yoktur. yemekten sonra içer, çünkü o an tatmin olduğunu anlatabileceği biri yoktur. seviştikten sonra içer, çünkü o an partneri ile paylaşacağı daha fazla sevgi yoktur. müzik dinlerken içer, çünkü o an o müziğin güzelliğini paylaşabileceği başka bir şey yoktur. bir şey yoktur, dolayısıyla sende sigara içersin. sigara içersin, çünkü bir şeyler eksiktir. tam olsan, sigara içmezsin. ama hiçbir zaman tam olamazsın.
Yine anasının gozune kadar ictigimdir. Suan ikinci paketi actim daha gunun yarisi biteli dort saat olmus.
Yine her zaman ki gibi asıldığım filtreyle birlikte cıt cıt sesleri yakarken sigarayı, kafamın icinde de biseyler yanıp gitmekte. Ya bu hayat cok berbat yada bu hayat..
diyorlar ki "yalnız mısın?" sorusuna bazen susarak bazen de çok konuşarak cevap verin.
hiç kendimde olmadan uyuduğum bir gecenin sabahında uyandığımda adımı hatırlamıyordum.
yanımdaki sigara paketine uzandım.
içinde son bir dal kalmıştı.
paketin içinden çıkardım oturdum aynanın karşısına.
sigarayı daha yakmadım.
aşırı derecede sıkılmış bir oda parfümüne benziyordu yalnızlık o sabah.
hala sigarayı yakmadım yakmak istemedim.
çünkü o odada o sabah beni yaşatan tek şeyin sigara olduğunu sanıyordum.
sigaraya baktım ve "hangimiz daha yalnız?" diye soru sordum.
sonra sigaranın "asıl hangimiz daha özgür?" diye sormasını bekledim.
sormamıştı.
ne cevap alabildim ne de ondan bir daha sonra kimseyle kıyaslamadım yalnızlığımı.
sigarayı yaktım nihayetinde ve öksürmeye başladım.
kül tablasına koydum sigarayı başını öne eğerek.
belki de gözlerine kan gelirdi diye düşündüm.
öksürük devam etti ve sağ avucumun içinde kan gördüm.
sildim ağzımı ve tekrar sigaraya uzandım.
sadece bir nefeslik sigara kalmıştı.
hemen aldım ve son dumanını içime çektim.
başta bırakmadım biraz hapsettim.
acaba yalnızlık ile özgürlük aynı şey olabilir mi diye düşündüm.
insanlar bu konuda ne düşünüyor?
sigara ne düşünüyor?
yani ben ne düşünüyorum?
eğer bir sigaram daha olsaydı o sabah belki ya çok özgür olacaktım ya da odanın içinde yeri hiç değiştirilmeyen oda lambasına benzeyecektim bilmiyorum.
Bugüne kadar değil içmeye kokusuna dahi tahammül edemediğim şey iken 3 gündür 1-2şer tane içtiğim şey tadı kokusu içerken o kadar rahatsız etmiyor galiba içerken hissetmiyorsun.
Dün gece bunu tarafsız bi şekilde değerlendirdim. Maddi zarar, sağlığına zarar. Allah korusun akciğer kanseri olsan ciğer bedava mı diyeceksin? Yaşamak istiyorsan içmeyeceksin. Annen baban üzülüyor, seninle aynı bardaktan su içmiyor. Unutmayın her şeyin başı sağlıktır.
Uzun uzun bunları düşünüp sigarayı bıraktım. başlarsam yazacağım.
Resmen hayatımı siken illet. içince yakalanma korkusu bi yandan kendime zarar verişimin vicdan azabı bi yandan ilerde aile babası olup çocuklara kötü örnek olacağım gerçeği bi yandan . Kodumun vizeleri bi yanda. içsen olmuyor içmesen olmaz
severek içmek güzeldir. ama gün gelir sevmemeye başlarsınız, bırakmak isteyip bir türlü bırakamazsınız. o andan itibaren ruhsal olarak çökertir insanı istemeyerek içtiğiniz her sigara. iradesizliğinize yanarken bir gün "sikerim" diye ayaklanır ve bırakırsınız. o zafer duygusu güzeldir.
sigara içmiyorken düşünürdüm "lan bu insanlar nasıl sigaraya bu kadar anlam yüklüyor, söz, şiir falan yazıyorlar" diye. başladıktan sonra anladım neden onlar için bu kadar değerli olduğunu. tabi bende söz, şiir falan yazasım gelmiyor ama nedense yanımda durması beni mutlu ediyor.
