ayrılana kadar canım cicim bebeğim tarzı hitaplara layık oldugunu düsünüp, ayrıldıktan sonra hayvan, öküz vs hakaretleri yakıştırmaktan kendinizi alamadığınız şahıstır.
aynı zamanda en iyi arkadaş, yeri geldiğinde anne-baba, abi-abla olan kişi. uzak kalınca çok özlenen, kendinizi eksik hissetmenize neden olan, varlığı mutluluk kaynağı...
Duydum ki bugün bu şehirde değilmişsin. Hoş, söylemeseler de olurdu. Güneş soldu yine, bulutlar ağır.
Yokluğunda bu şehir dünyanın en ıssız köşesi gibi geliyor bana.
hayatı ve hayalleri süsleyen yegane kişidir elbette. lakin bazen üzebilendir. bak işler sonra daha farklılaşacak şimdi ne sana ne başkasına söyleyebiliyorum da, gel dinle beni böyle olmaz bu iş. 5 yıl oldu, sen nerdesin ben nerdeyim... zaten bir şey olacağı da yok. neyse tarihe bir not düşeyim dedim zamanı geldiğinde hatırlatırım, kendime.
ismini duyunca yanakların kızarır birilerinin karnında sigara söndürdüğünü hissedersin. serdar ortaç şarkılarında bile bir anlam aramaya çalışır tabelalarda onun ismini gördüğünde sırıtırsın. onu görünce çaktırmadan yüzünü incelersin böyle hani olur ya bi sarılsa tüm sorunlar bitecek sanki. ve boynu öyle güzel kokar ki... sakalları yanağına batınca kaşınır kızarır ama mutlu olursun. o da seninle konuşurken heyecanlanır zaten. kelimeleri bulamaz utanır sıkılır öyle sevimlidir ki o an. şebeklikler yapıp seni mutlu etmek ister. annelerdeki iç güdüyü o da barındırır başına bir şey gelecek paranoyaklığını yaşar bu nedenle saat başı telefonun çalar. ama kıyamazsın çünkü bilirsin ki kontörü yoktur şaşkının. sürekli didişip kavga edersin ama o mutlu sonla bitirmeyi bilir. hah işte o ilginç yaratık sevgilidir.
