yıllar geçiyor ama bu kadının enerjisi gram düşmüyor, sahnede o zıpladıkça ben olduğum yerde izlerken yoruldum yemin ederim. ses desen hala taş gibi ama bilet fiyatları yüzünden böbreğimi gişede bırakıp girdim içeri. neyse ki o meşhur eurovision şovunu canlı canlı izleyince verdiğim paraya acımadım, yine olsa yine giderim ama ay sonunu nasıl getiririm bilemem.
nostalji damarımız şenlensin diye dünya para bayılıp iki şarkı arasında kadının bitmek bilmeyen kaprislerini çektiğimiz etkinliktir. sesi hala cam kıracak kadar efsane olsa da sahneden sürekli birilerini azarlaması bir yerden sonra insanı fena bayıyor.
