Anadolu bozkırının sesi, Bozkırın Tezenesi nin benim gönlümde ayrı bir yeri vardı. Türkülerini ve özellikle Yazımı Kışa Çevirdin i kaç defa dinledim, kaç defa çaldım bilmiyorum. Kah saz kah söz kah cilve kah naz dediği gibi sazı, türküleri onun kendini ifade edişi, gönül sesinden bir parça idi.
Sanatçılığının gibi örnek alınacak bi insandı da aynı zamanda.
O gitti, kimler kaldı ne yazık ki.. :
Ülkemizdeki yeni nesil ''sanatçı(!)'' profilini yansıtan örneklerden biri olduğunu düşündüğüm Nil Karaibrahimgil in onu tanımadığını söylediği ve sonrası yaşananlar hala aklımda.
- ''Tanımayabilir gözlerinden öpüyorum''
+ ''benim sayemde meşhur oldu''
- ''Olgun olmayan ham meyve gibidir, aklına geleni konuşur''
Kendisine yapılan saygısızlığa saygısızlıkla karşılık vermiyor usta çünkü konserinde ceketini çıkarmak için bile seyircisinden izin isteyen biri Neşet Ertaş.
Sonrasında Nil Karaibrahimgilin içtenliğine zerre kadar inanmadığım bir mektupla Neşet Ertaş'tan özür diledi.
Neşet Ertaş 2011 de iTÜden fahri doktora ünvanı aldığında ilk sözü şöyleydi : ''Hiç mektebe gitmemişim ben huzurunuzdayım...''..
Baktığımızda, okul okumuş şimdinin sanatçıları arasında sayılan aynı zamanda yazar bu kişi Neşet Ertaş'ın yanında cahil kalıyor.
Yani :
Devlet sanatçısı ünvanına layık görülmüş, üstün hizmet madalyası verilmiş ve UNESCO tarafından ''Yaşayan insan Hazinesi'' ilan edilmiş birini, bu ülkede hem sanatçı hem de yazar olup, tanımıyor bu kişi ve onu ben meşhur ettim diye iddia ediyor.
Ne kadar sonrasında zorunluluktan özür dilese de böyle sanatçı geçinenlere kaldık ve maalesef değerlerimizi bir bir kaybediyoruz.
anadolu kökenli olmamdandır belki , belkide babadan kalma bir alışkanlıkla tanıdım neşet ertaş ı. çocukken babamlar dinlediği zaman çok bağrıyor, değiştirin, başka şarkı açın diye isyan ederdim. her seferinde babam inatla devam ederdi dinşemeye ve büyüyünce, olgunlaşınca anlarsın dedi. evet şimdi çok iyi anlıyorum. ilk aşık olduğumda sarsılmıştım ergenliğimde cahildim dünyanın rengine kandım diyerek.
anadolunun kalbi temiz, gönlü temiz insanlarının diliydi neşet ertaş. onu gördükçe, onu dinledikçe, o hep ezilen ama ağzını b ir dirhem açamayan temiz insanlar gelir hep aklıma. bugüne kadar ne siyasi, ne sosyal bir tezatlık yaşanmadı. ne prim yaptı türkülerden, nede prim verdi diğerlerine. 1 şarkıyla meşhur olan (olduğunu zanneden) dalkavuklara inat, her zaman efendi, her zaman kibar her zaman arka planda, her zaman temsil ettiği anadolu insanı gibi durdu. şimdi düşünüyorumda, hem şanslıyım, hem de çok şanssızım. yaşarken onu tanımak büyük bir şanstı çünkü bu memlekete bir neşet ertaş daha gelmeyecek. ama yaşarken bir defa olsun canlı canlı onu dinleyememek içimde bir ukte. çocuğuma gururla anlatacağım bir anımda olmadı ama gelecek nesillere ulaşacak olan onlarca şarkı sözü, örnek bir davranışı var. şimdi vefatından sonra heykelleri dikilir kırşehire ve başka bir kaç yere. ama neşet ertaş yaşarken zaten bizim gönlümüze tahtını kurdu. halk müziğinin evveli sendin, gönlümüzde de ahirlik yerin var büyük üstad. yaşa var ol neşet ertaş, şanınla şerefinle...
'halkın sanatçısı olarak kalmak, benim
için en büyük mutluluk' diyerek "devlet
sanatçılığı" unvanını geri çeviren halkın ozanı neşet ertaş'ı umarım günümüz
şarkıcıları azıcık da olsa örnek alırlar.
"hep yolcuyuz böyle gelir gideriz
dünya senin vatanın mı yurdun mu..."
neşet ertaş- yolcu
ölümünde bile arkasından hıçkıra hıçkıra ağlamayarak dünyaya sitem dolu gözlerle baktım. derin bir nefes aldım. gözlerimden akan yaşlarda bile sükunet vardı. kelimeler boş, gökyüzü çok yakın. afakanlar bastı. bir insanın yaşamını yitirmesinden duyulan acı bu kadar mı erdemli olur usta? halk ozanı neşet abi. benden biri olmayı nasıl bu kadar başardın abi...
iç burukluğu sebebi..
bu akşam bir çok insan o kadehleri senin sazınla kaldıracak.
bir çok insan senin şarkılarını söyleyecek bu gece...
yaşatacağız seni..
türkülerle sevdiğimiz, azda olsa çıktığı televizyon programlarında yapmış olduğu konuşmalarla gönlümüzde taht kurmuş bir ozandır.. kendisinin şarkılarını dinlerken, kafayı bulup buzlu buzlu rakıları götürmüşlüğüm vardır..
fakat yine kendisine dair en etkili anıyı eniştem anlatır; radyoların, plakların olduğu zamanlarda çalışmak için yabancı diyarlara gurbetçi olarak gitmişler.. yabancılarla birlikte çalışırlarken, açarlardı dandiridon parçalar onlar kafamız şişerdi.. diye başlardı konuşmasına.. bir gün bir yerlerden neşet ertaşın zahidem türküsünün plağını bulup gelmiş bizim enişte... açmış son ses, yabancılar dalga geçmişler enişteyle.. '' bu adam ağlıyor'' diye gülmüşler, önce çok üzülmüş eniştem.. hem neşet baba ile dalga geçiyorlar, hemde şarkıyı beğenmiyorlar diye.. sonra demişki '' siz onun nedediğini anlayamayacaksınız hiç bir zaman, sizin için üzülüyorum'' .. eniştem için hep gurbet ozanı olmuş neşet.
bugün beni 16 yaşındaki yiğenimi, eniştemi üzebiliyorsa ölümü, o gerçek bir ozandır.. mekanı cennet olsun.. artık türkülerle yaşayacak kendisi.
Kendisine devlet sanatçısı unvanı verilmek istendiğinde, "hepimiz bu devletin sanatçısıyız, ayrıca bir devlet sanatçısı unvanı bana ayrımcılık geliyor" diyerek reddedebilen bi "ADAM".
Belki özlediğini buldun şu dert yüklendiğin dünyadan ayrı düşünce, ama gidişinle dünyaya bir dert daha bıraktın. Bugün bütün türküler yasta, bütün sazlar ağlamakta. "Neredesin sen" ile zamansız gidenlerimize çok gözyaşı döktük ama, bu defa çok başka...
Babamdan ölümünü duyunca şok olduğum ve hala inanamadığım, bozkırın tezenesidir. Belki şuan ölmüş olabilir ama türküleri dilden asla düşmeyecektir. Allah rahmet eylesin.
öldüğüne hala inanamadığım duayendir kendileri . yüz tane siteye bakıp doğrulama ihtiyacı duydum nedense . daha iki gün önce iyi olduğuna dair fotoğraf çektirmişti diyorum . bir yakınım vefat etse ancak bu kadar üzülürdüm sanırım .
