8 yaşında yeğenin (kız) sayesinde ismini duyup merak ederek birkaç şarkısını dinledim.
ne beğeni kriterime, ne kalite algıma uymayan benim için "zırızop" bir grubun laylaylom şarkıları. popüler kültürün getirdiği cehaletin bataklığında açan rengarenk çiçekler.
yeğen ile aramda geçen diyalog.
yeğenin ingilizce ödevlerine yardım ediyorum ve onu çalıştırıyorum. derslerini muntazam takip ediyorum ve tekrar ettiriyorum.
ders çalıştırırken kolunda s-l-h vs isimler gördüm ve tükenmez kalemle çizilmiş bu harflerin altında küçük bir kalp gördüm.
bir anda köpek görmüş kedi gibi kabardım.
ona şaşkınlık, kızgınlık, olumsuz düşüncelerimi belli etmeden "bu kolunda ki harfler ne?" diye sordum.
suratıma baktı ve kızdığımı anladı.
umarsız bir tavırla kitabına tekrar bakarak "korkma, hayatımda kimse yok. bunlar manifest kızlarının isimleri" demez mi?
"korkma, hayatımda kimse yok" demesine "hönk" oldum. hem şaşkınlık, hem hayranlıkla hem bu masumiyet ve şirinliğine o an onu kucaklayıp göğsümü yarıp içime sokasım geldi. ona sarılmamak için kendimi zor tuttum.
odasından çıkıp salonda kafamı duvara 1-2 kere vurdum.
böylelikle manifesti duymuş olduk ve cehaletimizi gidermiş olduk.
