ilk buluşmaya bidonla gitmenin ve ceket yakmanın ne büyük bi karizma olduğunu bizlere -ismail abi nin ceketi kıvamında- fark ettirmiş dizidir. Tamam o duygusal sahneye girme, oldu bitti bi kere.
aşkı en iyi anlatan dizi. türkiye de yüzlerce aşkı anlatan dizi çekilmiştir ama hiçbiri bu dizi kadar olmamıştır. hiç biri bizi ali atay gibi merdivenlere oturtmamıştır veya 17. bölümdeki ismail abi gibi sevgilimizin yanındayken ellerimizin fazla geldiğini hissettirmemiştir. aşk bu işte arkadaş. ölen sevgilinin kalbinde halen yaşıyorsa mecnun bu iş bitmiştir. başka bir dizi aşkı anlatmasın artık.
bu diziye absürt komedi diyorlar ya, yalan. keza kendisi hayatın ta kendisidir. biz değil miyiz sanki hiç üzülmeyecekmiş gibi ölmeyecekmiş gibi gülen daha sonra da acı bir olay yaşayıp ağlayan, göz yaşlarını tutamayan? işte bu dizi tam olarak budur.
erdal bakkal, sümüklü çocuk, murphy kanunları vs. ile ne güzel güldürürken son sahnesiyle duvara toslatmıştır, yıkıp geçmiştir. laps laps gülerken ağlamaya başladık.
bugun de hem hüzün olarak hem de kahkaha olarak yardırmıştır fakat sedefin ananesi sedefe neden leyla diye seslenmiştir? bir dizi hatası mı yoksa başka bişey mi?
edit:çözebilen varsa beri gelsin
sedef karakterine aşık olma sebebi olan dizi.
kız o kadar doğal o kadar sempatik ki mecnun olup ta yapmacık bebek gibi duran şirine yanaşmak akıl karı değil.
işlerim dolayısıyla izleyemediğim bu akşamki bölümü eve geldiğimde haldır-haldır download ettiren ve izlerken kendimden geçip yorum yazdıran süper dizimiz.
senaryonuz, oyunculuğunuz takdire şayan. hangi bir ayrıntıyı yazsam bilemedim ama 34. bölüm tarihe geçmiştir.
zorunlu tanım: kelimelerin anlatmakta güçlük çektiği dizi.
34. bölüm dizinin en iyi bölümleri arasına girmiştir kanaatimce. dizi boyunca gözümüzden yaş eksik olmadı. ilk 1 saat gülmekten, son 5 dakika ağlamaktan. şu sahne bu sahne diye bir şey söylemeye zannedersem gerek yok, hepsi birbirinde güzeldi. tek söylemek istediğim zannedersem, şirin'in kalbinden gelen ses 24. bölümde mecnun'un leyla'nın beynine girip ayna ile karşılaşıp, içinde mecnun'u gördüğünde söylediği "mecnun, mecnun sen misin?" den alınmıştı. sesini bile özlemişiz leyla'nın.
şirinin zeynep çamcı sedefin müge boz olması gereken dizi. lan oplum nasıl bir tatlılık zeynep çamcıdaki ya yerim içerim ya müthiş bir sevimlilik var abi diyişine lan lı lun lu konuşmasına kurban * .
şirinin kalbinden leylanın sesiyle mecnun yankısı gelmesi ebemizin ta örekesine cuk oturmuştur. burak aksak bunu hep yapıyor ali atayda psikopatça oynuyor bu rolleri bir gün toplu intihar edeceğiz olacağı bu.
not: ya sedefin babannesi kahvaltıda yukarı çıkıp sedefi çağırırken neden leyla diye seslendi bana mı öyle geldi ?
o son sahne yok mu, o son sahne... "gitmek istersen yol senin olsun, kalmak istersen buram senin olsun" çok pis acıttı lan, epeydir böylesi görülmemişti. helal diyorum
mecnun aşkından divane olur ve avare dolaşırken evliyanın birisinin namaz kıldığı esnada farkında olmadan onun önünden geçer. namazı bitiren evliya mecnuna çıkışır bire melun sen nasıl olurda ben namaz kılarken önümden geçersin?
mecnun gayet sakin tavırlarla ben ki bir kul aşkından deli olmuş ve ne yaptığını bilmeksizin önünden geçtiğimi görmedim sen ki bir evliya olarak yaradanın huzurunda nasıl oluyorda benim önünden geçtiğimi görebiliyorsun?
