ne olduğunu tam olarak çözemediğim duygu. bu güne kadar kıskanmanın 'k' sini bilmezken, şu sıralar bir çok kişiye karşı hissettiğim duygudur. kin ve nefret yoktur içinde asla. sadece kaybetme korkusu ve sevgiyle gelen, fakat iyi olmayan bir duygudur.
ilk elestri olarak dönem filmi yapmanin ne denli zor oldugunu ama gördügüm kadariyla zeki demirkubuz'un bu isin altindan cok iyi kalkmis gibi göründügünü söyleyebilirim. ancak tekrar tekrar izledikce konusma metinleri yani senaryo romandan cok iyi uyarlanamamis izlenimi uyandirdi bende. roman uyarlamalarinda roman yazi dilinin sinema diline uyarlanmasi denen bir olay var ve filmin bu kadar kisacik sekanslarinda ben cok düz ve kitap okuyormuscasina algiladim duyduklarimi. yani sinemadan ziyade tiyatro, ne bileyim sahnelenen bir oyunmuscasina izledim. ayrica filmlerinde müzik kullanmamayi adet haline getirmis zeki demirkubuz'un fragmanda 'etkileyici' müzik ihtiyacina gerek yoktu. ne de olsa filmde de müzik olmayacak.
bu kadar elestirel yazdigima bakmayin. deliler gibi bekliyorum. zeki demirkubuz, nuri bilge ceylan ve 'babam ve oglum' ile derinden yaralayan cagan irmak birak sinemayi, televizyona reklam cekseler merak icinde beklerim.
serhat tutumluer, berrak tüzünataç ve nergiz öztürkün rol aldığı bir edebiyat uyarlaması. yazar nahid sırrı örik'in 1946 yılında yazdığı aynı adlı romanından sinemaya uyarlanan filim, 1930'lu yılların zonguladağında geçiyor ve zeki Demirkubuz'un ilk dönem filmi olma özeliğini taşıyor. Demirkubuz filimde çirkin olmanın yolaçabileceği trajedilere odaklandığını belirtmiştir.
seni hiç umursamayan ve kazanmaya çalıştığın insandan vazgeçme sebebidir. o insan hem senin olmasın, hem de kıskançlıktan kudur, kim çeker bu işkenceyi? ne hali varsa görsün. güle güle kullansınlar.
(bkz: sevilen kişiye duyulan kıskançlık) ise acayip pis, iğrenç, yapış yapış, tiksindirici bi duygudur. sebebi ise isteyince kurtulunabilecek bişi değildir ve insana her şeyi yaptırabilir.
Kıskançlığın nedeni;kıskanmamıza neden olan vakadan çok o vakaya olan bakış açımızdır... Birazcık irade kullanarak yenilmesi çok muhtemel olan tepkime, duygu...
ille de gözün gördüğüne ihtiyaç duymayan bir hissiyattır; kıskançlığın sebebi kişiden bir anlık uzak hissetmek bile yeter kıskanmak için. elli tane kötü senaryo akla gelip itinayla birleştirilir; kafada güzelce kurulup çatır çatır çatlanır orta yerden. bir de sesini çıkaracak durumda değilsen vay haline; kudurur ve kudurduğunla kalırsın.
her insan da az çok kıskanma dürtüsü vardır.hatta bu hayvanlarda da vardır...sonradan öğrenilmez bi anda anlamadan çıkar.aynı küçük çocuğun yeni doğmuş kardeşini kıskanması gibi..seven insan kıskanır..önemseyen..
siz sevdiğiniz kişiye güvenirsiniz, kendinizden şüphe eder, ama ondan etmezsiniz. lakin bir ortamda içine düşülecekmiş gibi bakıldığını*, tepeden tırnağa süzüldüğünü vs. gibi şeyleri sezerseniz, inanılmaz tribe biner, saldırgan ve agresif olursunuz. normaldir. seviyorsunuzdur, sizindir; onu çevredeki öküzümsü bakışlardan kıskanmanız en doğal hakkınız, önlenemez içgüdünüzdür. "bana ne ya, bakarsa baksın. kıskanmıyorum" diyemezsiniz.
