çok sevmekten veya güvensizlikten kaynaklanan bir durum oldugunu düşünüyorum.elinizde olmadan hissettiğiniz bir duygudur kıskançlık,neden böyle düşünüyorum,sacmalama vs.diyerek kendinize kızarsanız,bazen belli etmemeye çalısırsınız içiniz içinizi yerken.sınırını asmadıktan sonra normal bir duygudur fakat bu sınırı ne belirler?
sevgiliyi kıskanmak yine bir derece doğaldır, arkadaşınızı diğer arkadaşlarından kıskanmaksa hastalıktır. bunu bilmenize rağmen engel olamamak en büyük çaresizliktir. onu paylaşmaya, duruma alışmaya çalışırsınız, diğerleriyle siz de dost olursunuz üstelik. ama gün gelir "ya benim en yakın dostumun en yakın dostu ben değilsem?" gibi aptalca bir soruyu sorarsınız kendinize, cevabın önemli olaması gerektiğini bilseniz de içiniz içinizi yer. arkadaşlıkta kıskançlık obsesyon belirtisdir. *
siz dolmuşta balık istifi halinde eve giderken zor bela eğilip bükülerek camdan baktığınızda yanınızdan geçen son model bi arabanın içinde yaşıtınız birini gördüğünüzde içinizi kemiren duygudur.
nerde ne zaman ortaya çıkacağı belli olmayan, kıskananı da kıskanılan kişiyi de yıpratan, çoğu zarar azı karar bi duygu. sebebini ne kendinize ne karşınızdakine açıklayamazsınız, izi kalır. kıskanmak aşkla beraber gelse de, aşk için bir ölçü değildir, dozu kaçtığında ise aşk hafifletici bir sebep değildir. nerde duracağını bilmelisin. istem dışı bir his olsa da ya mantığınla kendini telkin edebilmelisin ya da dönmemek üzere çekip gidebilmelisin.
cok seviyorsanız elınızden gelmez. hastalık gibidir, istemeden kıskanırsınız. O da bundan sıkıldıgını soler fakat bunu siz engellıyemessiniz. sonra sevmenız azalınca(ya da ondan ayrılınca) rahatlarsınız. ''napıyormusum ben'' dersiniz.
