insanları sev, kimseye güvenme diye bir söze denk geldim geçenlerde.
Herkes aynı gibi geliyor artık bana. Kendimden gayrı kimseye güvenmiyorum. Buna ailem dahil. Ama bunu dramatikleştirmiyorum da. Herkesten her kötülüğü bekliyorum. Herkesten şüphe ediyorum ve her geçen gün duvarlarımı daha da sağlamlaştırıyorum. Gene kırılıyorum ama devede kulak bile sayılmıyor bu.
insanın bir söze, bir davranışa ya da bir sessizliğe içinden çatlamasıdır. dışarıdan bakınca belli olmaz çoğu zaman. gülersin, konuşursun, hatta hiçbir şey olmamış gibi davranırsın. ama içeride bir yer artık eskisi gibi değildir.
kırılmak, her zaman büyük olaylarla olmaz. bazen beklediğin bir mesajın gelmemesiyle olur. bazen birinin seni anlamak yerine geçiştirmesiyle. bazen de çok değer verdiğin bir insanın, senin hassas olduğun yeri hiç düşünmeden ezip geçmesiyle. insan en çok da yabancıya değil, değer verdiğine kırılır zaten. çünkü beklenti oradadır, açık kapı oradadır, yara alacak yer oradadır.
