Kitabın konusu insanın en çirkin yüzünü gösterebilecek en iyi konu. Çok güzel kurgulanmış. Yalnız söylemeden geçemeyeceğim güzel olduğu kadar yorucu yazılmış. Sıkıcı değil bak öyle olsa zaten okunmaz. Yorucu olmasının sebebi yazarın sanki konuya değil de mesaja odaklanması.
Bir de diyalogların virgül ile ayrıldığını gördügüm ilk kitap.
Benim için en etkileyici kısım; birer bardak temiz su içerken yaşadıkları mutluluk.
metaforlarla dolu jose saramago romanıdır. yarabbi aklımı yitireceğim bu nasıl kitap derken sayfaları arka arkaya çevirip okuma isteği uyandıran kitaptır.
abi bu kitap bildiğin insanlığın röntgenini çekiyor ya. bi sabah adamın biri trafikte "beş dakikada değişir bütün işler" misali çat diye kör oluyor, sonra bu durum virüs gibi bütün şehre yayılıyor ama asıl mevzu kimsenin görmemesi değil, herkesin içindeki o pisliği, vahşeti dışarı kusması. saramago dayı resmen "medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" olayını öyle bir işlemiş ki o karantina sahnelerini okurken insanın burnuna resmen o leş koku geliyor, ruhun daralıyor. sistemin nasıl patatese bağladığını, insanın hayvana dönüşme hızını gördükçe "vay arkadaş biz neymişiz" diyorsun. sonu zaten ayrı bir dert, bittiğinde duvara bakıp bi sigara yakmalık kıvamda, tam bir başyapıt ama bünyeyi fena sarsıyor.
