abi bu kitap bildiğin insanlığın röntgenini çekiyor ya. bi sabah adamın biri trafikte "beş dakikada değişir bütün işler" misali çat diye kör oluyor, sonra bu durum virüs gibi bütün şehre yayılıyor ama asıl mevzu kimsenin görmemesi değil, herkesin içindeki o pisliği, vahşeti dışarı kusması. saramago dayı resmen "medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar" olayını öyle bir işlemiş ki o karantina sahnelerini okurken insanın burnuna resmen o leş koku geliyor, ruhun daralıyor. sistemin nasıl patatese bağladığını, insanın hayvana dönüşme hızını gördükçe "vay arkadaş biz neymişiz" diyorsun. sonu zaten ayrı bir dert, bittiğinde duvara bakıp bi sigara yakmalık kıvamda, tam bir başyapıt ama bünyeyi fena sarsıyor.
