herkesin kokoreci en iyi yaptığını düşündüğü bir yer vardır ve gerçekten yapılan yerlere göre tadı değişir.
çok yenildiğinde sıkar. uzun süre yemez iseniz özletir... neticede güzeldir kokoreç.
hiçbir markanın yaptığının, yolda arabada satan amcalar kadar lezzetli yapamadığı ve biradan önce götürüp; vücudun hararetini yükseltip; sonra da bir dikiştede peşinden buz gibi birayı yuvarlıktan sonra asıl tadı anlaşılan yiyecek.
memleketi izmir olan yiyecektir.
kokoreç'in aslı, içerisine domates ve biber karıştırmadan yapılan halidir. ille de bir şey ekleyeceğim diyenlere, baharat olarak kekik ve kimyon önerilir ki bu hali lezizdir. acı seviyorsanız içerisine cin biber turşusu koyabilir ya da yanında tüketebilirsiniz. yanına yakışan en güzel içecekler ise, ayran ve biradır.
kokoreç üzerine eklenen domates ve biber olayını tahminimce malzemeden kısmak adına şampiyon kokoreç başlatmış ve sonrasında bu haliyle türkiye'nin bir çok yerinde, bu şekilde tüketilmeye başlanmıştır.
bir kere denedim, yediğime yiyeceğime pişman oldum. yemiyorum, yemeyeceğim.
ben ya alışamadım, ya da kıymetini bilemiyorum. bir adanalı olarak şırdan ve mumbara ölürcesine bağlıyım ama iş kokoreçe geldiğinde tat alamıyorum. hayatımda birkez denedim, belki de iyi yapmayan bir yerde denemiş olduğumdan öyle geldi. resmen tadı olmayan bir şey gibi geldi.
artık atatürk orman çiftliğinde kesinlikle yenmeyecek yiyecek. hastasıyız o ayrı ama çiftlik bokunu çıkarmaya başladı artık. pardon. çıkarmamaya başladı desem daha doğru olur. şimdilerde sokak satıcıları dışında gençlik caddesinde güzel yapıyorlar ankarada. ha bi de sebzelisi daha bi apayrı.
