meyvelerin kralı olsaydı diğerleri ona boyun eğerdi. öyle bir meyve işte kiraz. seveni edeni çoktur, yedikçe yiyesi gelir insanın. özellikle günün belirli bir zamanında tüketildiği zaman aldığınız lezzet en üst düzeyde olacaktır.* ama şimdi olsada yenmez zaten mevsiminde ve doğru zamanda yemek lazım bu eşsiz meyveyi.
kendime yine meyve tabağı hazırladığım günlerden biriydi. yayvan bir tabağa, ne varsa koyacaktım. buzdolabını o heyecanla açtım. bir de ne göreyim, etine dolgun, kırmızı kırmızı kirazlar bana bakıyor. sapları yağmur ormanı yeşilinde, üstelik parıldıyolar. o an "bugün sadece kiraz yiyeceğim" dedim. gözümün doymayacağı kesin,tabağı tıka basa doldurdum. nasıl tatlı, nasıl güzel. bu kadar lezzetlisini daha önce yemediğime dair monolog halindeydim. sonra gözüme hafif yarılmış bir kiraz çarptı. ya da bir şey aç diye dürttü. usulca açtım; içinde beyaz küçük bir canlı hareket ediyor. ve hareketi durmuyor, sonra hızla bir tane daha, sonra bir tane daha, sonra bir tane daha açtım. hepsinde o beyaz kurtçuklar. o gün bugündür de yemediğim meyve.
ege bölgesinde sürgün yeri ilan edilen yer. geri kalmıştır tamam, nüfusu da 8600 gibi komik bir rakamdır, ona da tamam. ama ne havası başka bir yerde vardır ne de doğası. taşı göm toprağa taş bile filizlenip çıkar.
tam mevsimi şuan. avuç avuç yiyorum. birazda yararlı bilgiler vermek lazım tabi. kirazın faydaları ise şu şekilde sıralanıyor; böbrekleri sevindiriyor, gözle iyi geliyor. iyi çiş yaptırıyor, gözünüz daha iyi görüyor yani.
