Dişarda aşık olduğun kızla konuşup, mutluluktan havalara uçarak eve gelince, aynanin karşısına geçip de burnunda gördüğün sümükten sonra yaptığın şeydir.
aptal insanların yaptığıdır.
önce bir bok yerler, sonra bu yedikleri bok'un karşılarındakini nasıl kırdığını farkederler ve ''yaptım, çünkü şundan yaptım'' gibi sikko nedenler yaratmaya ve kendilerinin haklılığını ispatlamaya çalışırlar.
ispat edemediklerinde de, kendilerine bir türkü tuttururlar ''haklıydım evet kesin haklıydım'' şeklinde.
bu kendini kandıran dostları dürtüp, ''sırf egondan yaptın sevgili kardeşim'' demek, boynumuzun borcudur.
insanın içindeki rahatsız duyguları çok güzel bastırmaya yarar bir süreliğine. ama sen ne kadar kandırırsan kandır. bir de gerçek var ortada. nihayetinde o gerçek sana bi çarptı mı başlarsın afallamaya. kendi salaklığını kendine anlatmaya.
Bir sanat ve yüksek beceri olan eylem. Gerçeklerden tamamen uzaklaşarak ütopik hayal ve düşünceleri gerçekmiş gibi lanse ederseniz, belli bir zaman sonra elinizde sadece pişmanlık kalır.
yapacağın bir hareket(günah-haram-uygunsuz-haksız-gereksiz vs.) için kendine önce bir neden bulmaktır.
nefis bu neden(ler) ile birlikte önce kendisini tatmin eder sonra ikna eder ve en sonunda kişi kendisini haklı çıkartarak tasarladığı düşünceyi pratiğe geçirir.
işte kendi kendini kandırmak böyle bir şeydir.
kendini kandıyarak yaşamaya devam edersin. Yoksa birşeyin biteceğini bildiğin halde ona devam edersen asla mutlu olamazsın.
tabi bu kendine yalan söyleyarak kendine ihanet mi ediyorsun sorusunu da barındırıyor. belki de kişiliği oturmamış insanlar gerçeği söylemekten korkarak yalan söylerler. kimse kendine yalan söylemeyecek diye bir kanun çıksa tüm korkaklar intihar eder ve dünya daha garip bir yer olabilirdi.
mahallede yalan söylenince "bizi mi skiyosun lan" diye boşuna demezler. insan biraz olsun mutlu olmak için biraz olsun yalan. Ve karşılığında kendini kandıyarak biraz daha yaşam.
sık sık yapmak zorunda kaldığımdır.
oturup her şeyin güzel olduğunu, hayatın "neredeyse" mükemmel olduğunu sık sık kendime söylerim. buna inanırım da... çünkü başka türlü fazla çekilmez oluyor yaşadıklarımız, sıradanlık, tekdüzelik...
bir iki ay öncesine kadar bu böyleydi. kendimi çok rahat kandırabiliyordum. beynimde, zihnimin bir köşesinde bu söylediklerim sürekli ama sürekli kendini işliyordu. çünkü kendiniz ya da bir başkası sizi şartlandırdığı zaman, ister istemez 'o' kafanızın derinliklerine giriyor. farketmeseniz bile onu biliyorsunuz. beyninizi böyle kandırabiliyorsunuz ya da belki de o sizi kandırıyor.
bununla ilgili bir şey var pek bilmesem de alakalı galiba;
kısaca zihni kandırarak yapılan bir tedavi yöntemi gibi bir şey.
size ilaç denilen ancak hiçbir etkisi olmayan hap, şurup gibi şeyler veriliyor siz de iyilieşiyorsunuz... çok ilginç değil mi? beyninizin bir yerine gönderdiğiniz o mesaj, sizi iyileştiriyor.
ama ne yazıkki aynı şekilde kalbinizi kandıramıyorsunuz. o beyin kadar yardımcı olmuyor size. belki de size inanmıyor sadece ama sadece kendi bildiğini görüyor. yani siz ne kadar "hayat çok güzel", "her şey mikemmel" deseniz de kalbiniz oradan çıkıp " de get işine görmüyormusun bok gibi hayatın var" diyebiliyor. kendisi biraz acımasız.
