sık sık yapmak zorunda kaldığımdır.
oturup her şeyin güzel olduğunu, hayatın "neredeyse" mükemmel olduğunu sık sık kendime söylerim. buna inanırım da... çünkü başka türlü fazla çekilmez oluyor yaşadıklarımız, sıradanlık, tekdüzelik...
bir iki ay öncesine kadar bu böyleydi. kendimi çok rahat kandırabiliyordum. beynimde, zihnimin bir köşesinde bu söylediklerim sürekli ama sürekli kendini işliyordu. çünkü kendiniz ya da bir başkası sizi şartlandırdığı zaman, ister istemez 'o' kafanızın derinliklerine giriyor. farketmeseniz bile onu biliyorsunuz. beyninizi böyle kandırabiliyorsunuz ya da belki de o sizi kandırıyor.
bununla ilgili bir şey var pek bilmesem de alakalı galiba;
kısaca zihni kandırarak yapılan bir tedavi yöntemi gibi bir şey.
size ilaç denilen ancak hiçbir etkisi olmayan hap, şurup gibi şeyler veriliyor siz de iyilieşiyorsunuz... çok ilginç değil mi? beyninizin bir yerine gönderdiğiniz o mesaj, sizi iyileştiriyor.
ama ne yazıkki aynı şekilde kalbinizi kandıramıyorsunuz. o beyin kadar yardımcı olmuyor size. belki de size inanmıyor sadece ama sadece kendi bildiğini görüyor. yani siz ne kadar "hayat çok güzel", "her şey mikemmel" deseniz de kalbiniz oradan çıkıp " de get işine görmüyormusun bok gibi hayatın var" diyebiliyor. kendisi biraz acımasız.
