Normalde benden hatta insan türünden nefret eden, ne yaparsam yapayım bir kez sevdirmeyen biricik kedim bu sabah 7 buçuktan beri kucağımdan inmiyor. Kızgınlıkta da değil. Acıklı acıklı yüzüme bakıyor. Kediler sahiplerinin öleceğini anlarmış, sanırım gidiciyim ey sözlük!
Bir insan miyav diyen bir şeyden neden korkar, neden tiksinir?
Hakkında girilen entryler neden böyle ısrarla ve hunharca eksileniyor anlam veremediğimdir.
Asık suratlı nemrut duruşlu fırlama bir adamım. Kibir ve ukalalıktan olsa gerek kolay kolay gülmek hatta kahkaha atmam hayatımda sayılıyor 4 yıldır evdeki kedimle günde 2 kahkaham garanti.
Bunları sevmeyen insanları anlamıyorum ki kedi sahibi olana kadar bende çok sevmezdim hatta evde kedi mi olurmuş?! düşüncesine sahipken şuan evlat gibi seviyorum. Terapi yapıyor resmen yumurcak bana.
gözlerinde perde olmadığına kesinlikle inandığım bir hayvan.
bilhassa türbelerde bu hayvanlara çokça rastlarsınız. bir keresinde, mehmed emin tokadi hazretlerinin türbesinde bulunmuştum. türbenin kapısındaki yazıyı okurken yanımda alacalı bir kedi belirdi; sanki o da benimle birlikte yazıyı okuyordu. sonra ben okumaya devam ettim, baktım kedi arkadan dolanmış tekrar önüme geçti ve sonra yoluna devam etti.
bir defasında da, bu kez yahya efendi'nin türbesinde sarman bir kediyi kucağıma aldım. türbeden çıkarken, ben çıkış kapısına doğru ilerledikçe kedi huzursuzlandı ve en sonunda kucağımdan atlayıp yuvasına ilerledi. halbuki kucağıma kendisi gelmişti davetsiz tatlı bir bir misafir olarak.
