Normalde benden hatta insan türünden nefret eden, ne yaparsam yapayım bir kez sevdirmeyen biricik kedim bu sabah 7 buçuktan beri kucağımdan inmiyor. Kızgınlıkta da değil. Acıklı acıklı yüzüme bakıyor. Kediler sahiplerinin öleceğini anlarmış, sanırım gidiciyim ey sözlük!
Bir insan miyav diyen bir şeyden neden korkar, neden tiksinir?
Hakkında girilen entryler neden böyle ısrarla ve hunharca eksileniyor anlam veremediğimdir.
Asık suratlı nemrut duruşlu fırlama bir adamım. Kibir ve ukalalıktan olsa gerek kolay kolay gülmek hatta kahkaha atmam hayatımda sayılıyor 4 yıldır evdeki kedimle günde 2 kahkaham garanti.
Bunları sevmeyen insanları anlamıyorum ki kedi sahibi olana kadar bende çok sevmezdim hatta evde kedi mi olurmuş?! düşüncesine sahipken şuan evlat gibi seviyorum. Terapi yapıyor resmen yumurcak bana.
