bazıları var konuşunca öeh amk gidesim gelir. ciddi konularda kurdukları cümleler çocuk kafasıyla kurulmuş, adeta tembihlenmişin tekrarı niteliğinde. ve çoğunluk böyle tiplerden oluşur.
bazılarıda var ki elini yanağına dayayıp saatlerce kendini dinletir. öyle konuşurki karşında yılların yazarı var gibi, cümleler su gibi akar.
sonra nalet edersiniz, güzel olan her şeyin nadirliğinin can sıkıcılığına.
anlaşılması imkansız varlıklar. bir gün "iyi ki varsın", "yalnız değilsin, ben hep yanındayım" derken, bir diğer gün "sen kimsin ki ya" diyebiliyorlar falan. nasıl ulaşıyorlar bu kafaya, ne yapıyorlar hiç bilmiyorum ama gerçekten merak ediyorum.
kötü davranırsan "niye böylesin, ben bu muameleyi mi hak ediyorum" diyip, iyi davranırsan da "fazla iyisin, bu iyi bir şey değil" falan derler.
Böyle evlatlık veya evcil hayvan gibi olmayacak, birey olacak sarıldığında başkasının seninle olduğunu hissedebilesin. ihtiyaçtan veya menfaat değil seçiminden dolayı kadının olsun...
Romantizmi de hicvi de artık sıkmış olan cinsiyet. Bırakalım da her şey kendi kendisini ifade etsin. Birisi kadını aşağılar öteki övdüğünü sanarak "annedir, var edicidir" der. Feminizm, post-yapısalcılıktan türemiş bir akım bir kere. Çokluk vs... Hani. Lirik, romantik değil.
eve adım atıldığında gördüğün bir tebessüm, bir “hoşgeldin”dir. kadın; dışarıdan aldığın soğuğun ardından bir yuva sıcaklığıdır, sıcak bir çorbadır. kadın; anne şefkatidir, kızının büyümüş halidir, acını paylaştığın yoldaştır. kadın tatlı bir kıskançlıktır, küçük süprizler ve hayat ortağındır.
kadın iyiye dair her şeydir aslında ama değerini bilen için cennet, bilmeyen için fakirliktir.
